X
تبلیغات
در جستجوی عدالت - سیاسی
اجرایی شدن توافقنامه ژنو از امروز آغاز شده است که در همین راستا جمهوری اسلامی ایران هم غنی سازی ۲۰ درصدی را از امروز متوقف کرد. متعاقبا غرب نیز با لغو بخشی از تحریم های ایران موافقت کرده است. اینها همه نور امیدی در دل مردم روشن کرده که به نظر می رسد کورسویی فناپذیر است...

این روزهایی که، دولتمردان تدبیر و امید رو به روی دوربین‌ها می‌ایستند و لبخندی حاکی از رضایت تحویل مردم می دهند که چنین و چنان شده و توافق هسته ای کردیم؛ چشم و گوش عوام فقط و فقط به دنبال ارزانی است و مرگ تورم و معیشت بهتر!

منابع دیپلماتیک اروپایی و آمریکایی هم چپ و راست  اعلام می کنند که فلا کشور و بهمان با تعلیق برخی از تحریم های ایران در راستای موافقت نامه ژنو موافقت کرده و نور علی نور شده است!

چه دادیم و چه گرفتیم؟

دولت تدبیر و امید و مذاکره‌کنندگان خندان‌اش غنی سازی 20 درصد را تعلیق کرده و بسیاری از مراکز هسته ای را نیمه تعطیل و تعطیل کردند و به جای آن چیزهایی گرفتند که آنها هم بیشتر به نفع غربی هاست تا مردم ما!

حالا که نفت گران شده، به ما اجازه می دهنمد نفت بیشتر بفروشیم تا قیمت آن پایین بیاید. و البته پولش را هم نمی توانیم بگیریم و فقط باید دارو غذا بگیریم؛ ان هم زیر نظر طرف غربی!

منع واردات، خرید یا حمل محصولات پتروشیمی ایران نیز تعلیق شد تا وضع نابسامان محصولات پتروشیمی در آمریکا و اروپایی، کمی سامان بگیرد و قیمت ها تعدیل شود و سرمایه مردم ایران بیش از پیش تاراج شود.

تجارت طلا و فلزات گرانبها با دولت ایران ، ادارات عمومی و بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، یا اشخاص و ارگان هایی که از جانب دولت ایران عمل می کنند نیز برداشته شد تا تشنگی خرید ایرانی‌ها به طلا بیشتر شود و بازار نابسامان طلای ایران که دو سالی است وضع وحشنتاکی دارد، شاید دوباره با هجوم خریداران به هم بریزد!

واردات خودرو به ایران هم آزاد شده تا بلکه رنو و پژوی ورشکست شده، جان تازه بگیرند و نرخ بیکاری اروپایی ها کاسته شود!

و دست آخر هم قرار است 4.4 دهم میلیارد دلار از دارایی های بلوکه شده ما که می شود چیزی حدود چهار برابر همین اختلاس سه هزار میلیاردی معروف خودمان به ما برگردانده شود.

و اما فردای برداشتن تحریم ها...

رک و راست بگوییم که قرار نیست اتفاق خاصی بیفتد! حتی اگر تمامی تحریم‌ها هم برداشته شود، فردای همان روز، ایران گلستان نخواهد شد...

تا وقتی بسترهای فساد خیزی داریم که از دل آنها شهرام جزایری و امیرمنصور اریا و بابک زنجانی و ... رشد می کند؛ تا آن روزی که سیستم بوروکراتیک بر اقتصاد کشور ما سایه افکنده؛ تا آن روزی که رانت در دستگاه های دولیت و غیردولتی بیداد می‌کند؛ تا آن روز که اقتصادمان کماکان دولتی است و خصوصی سازی در آن به معنای خودمانی سازی تعبیر می شود ؛ و تا آن زمان که مدیریت علمی و سیستماتیک در کشور جایگاه ندارد، وضع همین است که همین است...

برچسب‌ها: توافق هسته ای, تحریم
نوشته شده توسط علی رجبی در سه شنبه یکم بهمن 1392 |

کوتاه از تحقیق و تفحص از سازمان تامین اجتماعی

گزارش تحقیق و تفصحی که همین چند روز قبل در مجلس خوانده شد، سنگ محکی دیگر برای تشخیص سره از ناسره در میان سیاستمدارن بود. سنگ محکی که روحیه عدالتخواهانه را از روحیه محافظاکارانه جدا می کند.

بی‌قانونی‌ها و ریخت و پاش‌های میلیاردی تنها به دوره تصدی عناصر جریان انحرافی و مشخصا سعید مرتضوی بر سازمان تامین اجتماعی برنمی‌گردد؛ بلکه گزارش فوق که دوران گذشته را به خوبی بررسی کرده نشان از نظارت ناصحیح بر نحوه رفتار سازمان تامین اجتماعی دارد.

لیست بلندبالای تخلفات میران تامین اجتماعی یک نکته دیگر را نیز به ذهن متبادر می‌سازد. اینکه چرا جریان انحرافی تا این اندازه بر بودن سعید مرتضوی در این سازمان پافشاری کرد و علیرغم تذکرات نمایندگان اصولگرای واقعی مجلس همچون احمد توکلی، الیاس نادران، غلامعلی حدادعادل، علیرضا زاکانی و ... همچنان بر رویه غلط خود ادامه داد. 

یادمان نمی رود امثال علی مطهری به ظاهر اصولگرا را؛ که تلاشهای توکلی و حدادعادل را مسخره می کرد و یا افتخار کردن امثال مهدی کوچک زاده به سعید مرتضوی و یا حتی کسی مثل روح الله حسینیان که مخالف استیضاح شیخ الاسلامی بود (استیضاحی به به خاطر انتصاب مرتضوی در تامین احتماعی و پافشاری بر لغو نکردن آن انجام گرفت)!

اگرچه قسمت عمده‌ای از این گزارش به پرداخت‌های غیرمعقول به مدیران سازمان بازمی گردد اما نکته جالب دیگر این گزارش این است که در کنار برخی از چهره‌های مسئله‌دار دولت‌ گذشته، نام یک روزنامه اصلاح‌طلب حامی خاندان هاشمی رفسنجانی نیز به چشم می‌خورد!

در همین رابطه بخوانید: چه کسانی از تامین اجتماعی پول گرفتند؟/ از رحیمی و شیخ‌الاسلامی تا روزنامه‌ آرمان و هولدینگ سورینت


برچسب‌ها: سعید مرتضوی, علی مطهری, الیاس نادران, احمد توکلی, علیرضا زاکانی
نوشته شده توسط علی رجبی در پنجشنبه چهاردهم آذر 1392 |
این روزها که خبرها و گزارش‌های مربوط به توافق هسته‌ای ایران و گروه 1+5، بیشترین حجم رسانه‌ها را به خود اختصاص داده، در گوشه‌ای دیگر نیز قرار است محمود احمدی‌نژاد در دادگاه حاضر شود تا به شکایت‌های 9 نفره‌ای که از وی شده، پاسخ بگوید. تاریخ رسیدگی به شکایت از رئیس جمهور سابق ؛ 5 آذر 1392 تعیین شده که طبق قانون چهارماه پس از پایان مسئولیت هشت ساله  احمدی نژاد است.

 
گرچه پیش از این، آیت‌الله صادق آملی‌لاریجانی در توضیح شکل گیری پرونده احمدی‌نژاد بیان کرده بود که «این پرونده مربوط به الآن نیست، بلکه از سال ۸۸ به بعد این مساله مطرح بوده، سیر طولانی پیدا کرده و به لحاظ صلاحیت در دیوان عالی کشور رفته و به اینجا رسیده است» اما نکته ویژه ای که در این میان به چشم می‌خورد، شتاب ویژه مسئولین قوه قضائیه در حد فاصل میان پایان دولت دهم و زمان برگزاری دادگاه احمدی نژاد است؛ در حالی که پرونده‌های سیاسی و اقتصادی مهم‌تری وجود دارد که با توجه به شرایط فعلی هیچ سرانجامی برای آنها متصور نیستیم.
 
در این ارتباط نکات زیر به ذهن متبادر می‌شود که شایسته است مسئولین قوه قضائیه نسبت به رفع شبهه از آن اقدام کنند:
 
1- نفس برگزاری این چنین دادگاه‌هایی که در آن به تخلفات مسئولین رده بالای کشور رسیدگی می‌شود، قطعا گزینه‌ای بلامانع است و حتی خود نیز نشان از آن دارد که مطابق نص صریح قانون اساسی، مسئولین و مدیران کشور نیز همچون سایر آحاد مردم باید در پیشگاه قانون پاسخگو باشند. اما در کنار تمامی این موارد، نگرانی‌هایی پیرامون برگزاری دادگاه رئیس جمهور سابق کشورمان وجود دارد که در رأس آن چرایی شتاب ویژه قوه قضائیه در رسیدگی به تخلفات احمدی نژاد قرار دارد. این اتفاق در حالی رقم می‌خورد که یکی از انتقادات ویژه‌ای که در سال‌های اخیر و به ویژه پس از فتنه 88 به عملکرد قوه قضائیه وارد شده، تساهل و تسامح دستگاه عدلیه با برخی دانه‌درشت‌ها، سران فتنه 88، یا رسیدگی به اتهامات افرادی همچون رحیمی، مهدی هاشمی‌رفسنجانی، مرتضوی، فاضل لاریجانی، ملک‌زاده و ... است.
 
2- اکثر اتهامات احمدی‌نژاد، مواردی است که ناشی از نحوه مدیریت وی بوده است. طبق اعلام مسئولان ذیربط در کمیسیون اصل نود و قوه قضائیه، این شکایات مربوط به دوران تصدی پست ریاست جمهوری توسط محمود احمدی‌نژاد است و عمدتا نیز به دلیل استنکاف وی از ابلاغ قوانین مجلس و یا انحراف از برنامه‌های کلی همچون برنامه‌های بودجه سالانه و سند چشم‌انداز برمی‌گردد. پرواضح است که احمدی‌نژاد مخالفان پروپاقرص زیادی داشته و دارد و درصورتی که حتی یک ریال هم فساد اقتصادی داشت، تا به حال در بوق و کرنای رسانه‌ها شده بود، احمدی نژاد مستقیماً فساد مالی ندارد و به دادگاه کشیدن او دستاوری جز مظلوم نمایی برایش ندارد. حال که به اعتراف خود مسئولین دستگاه قضا، بستر رسیدگی به پرونده دانه درشت‌ها چندان هموار نیست و هزینه‌هایی را هم به دنبال دارد، چرا قوه قضائیه در پیگیری چنین پرونده‌هایی تحلیل هزینه-فایده نمی‌کند؟ سؤال اینجاست که چرا در حالی که چرخه فسادپرور اقتصادی ما خط تولید امثال شهرام جزایری و مه‌آفرید خسروی را دارد و افرادی همچون بابک زنجانی‌ و ... در آن مشغول به فعالیت هستند، قوه قضائیه نیروی خود را صرف برگزاری دادگاه رسیدگی به محمود احمدی نژاد کرده و در تلاش است برای خود هزینه‌ای بتراشد که سود چندانی ندارد؟
 
3- اگرچه طبق قانون می‌توان به تخلفات مسئولین دولتی رسیدگی کرد اما برگزاری دادگاه محمود احمدی‌نژاد به دلیل بی‌قانونی‌هایی که در زمان تصدی پست ریاست جمهوری انجام داده؛ این سوال را  پیش می‌آورد که چرا 2 رییس جمهور پیش از احمدی‌نژاد، پس از پایان دوره مأموریت‌شان به دلیل مشابه به دادگاه فراخوانده نشدند؟ آیا باید بگوییم آنها در دوره مسئولیت خود هیچ تخلفی نداشتند یا بنا را بگذاریم بر سیاسی‌کارانه بودن دادگاه احمدی‌نژاد؟
 
با تمامی این تفاسیر، ضمن حمایت از  هر گونه تحرک قوه قضائیه در برقراری عدالت، امیدواریم دادگاه 5 آذرماه گامی رو به جلو در این راه باشد و به زودی شاهد باشیم که سایر دانه‌درشت‌ها نیز سرنوشتی مشابه را پیش رو داشته باشد.


برچسب‌ها: محمود احمدی نژاد, قوه قضائیه
نوشته شده توسط علی رجبی در سه شنبه پنجم آذر 1392 |

دوران هشت ساله رياست‌جمهوري محمود احمدي‌نژاد رو به اتمام است و نکته‌اي که در اين ميان براي همگان جالب توجه خواهد بود، مقصد بعدي دکتر احمدي‌نژاد است. از يکي دو سال گذشته گمانه زني‌هاي بسياري در اين زمينه به گوش رسيده: از عضويت در مجمع تشخيص مصلحت نظام گرفته تا بازنشستگي و تاسيس بنياد بهار!

در اين بين برخي تصور مي‌کردند، با شروع دوره جديد مجمع تشخيص مصلحت نظام، احمدي‌نژاد با حکم رهبري در اين نهاد مشورتي قرار مي‌گيرد. بااين‌حال حکم معظم له که در تاريخ بيست و چهارم اسفند ماه سال 90 صادر شد، خلاف گمانه زني‌ها بود و محمود احمدي‌نژاد در حکم جديد همچنان عضو حقيقي مجمع باقي ماند.

سناريوي محتمل ديگري که وقوع آن براي رئيس‌جمهور فعلي نيز بعيد نيست، سناريويي شبيه آنچه سيد محمد خاتمي رئيس‌جمهور اسبق کشورمان طي نمود، است. اگر خاتمي با تأسيس بنياد باران در تلاش براي فعاليت در جريانات سياسي کشور بوده و هست، شايد احمدي‌نژاد هم بتواند با بنيادي به همين سبک راه خود را ادامه بدهد. البته دور از ذهن نيست که نام اين بنياد تازه تاسيس نيز برگرفته از ادبيات احمدي‌نژاد باشد و بهاري شود!

اگر از اين احتمالات گذر کنيم، بايد به سراغ اظهارنظرهاي متفاوت رئيس‌جمهور فعلي برويم. در ماه‌هاي اخير، احمدي‌نژاد درباره آينده اش اظهارنظرهاي جالبي داشته است. وي خرداد ماه سال گذشته در گفت‌وگويي تلويزيوني با تلويزيون فرانس 24، در پاسخ به اين سوال که «پس از پايان دومين دور رياست‌جمهوري، شما چه خواهيد کرد؟ » گفت: «به نظر شما من مي‌توانم يک خبرنگار باشم؟ من در دانشگاه کار مي‌کنم. من هيات علمي دانشگاه هستم. البته اکنون نيز به اين فعاليت‌ها ادامه مي‌دهم؛ اما خيلي محدود. من تمايل دارم مجددا به شغل قبلي‌ام بازگردم و البته اگر بتوانم براي صلح و دوستي در جهان و کمک به مردم جهان تلاش خواهم کرد.»

اما درست يک سال پس از اين اظهارنظر، احمدي‌نژاد حرف متفاوتي زد. او در جريان آخرين سفر خارجي دوران مسووليت خود در جمع انديشمندان روسي در پاسخ به سوالي مشابه گفته است: « ممکن است انساني تاجر و سرمايه‌دار خوبي باشد اما در سياست نيز فعاليت داشته باشد و من مي‌توانم در حوزه سياسي فعال بمانم و البته در دانشگاه نيز تدريس کنم.»

***

اگر از کنار بررسي کارنامه رئيس‌جمهور فعلي به سادگي بگذريم که باید درباره آن کتاب ها نوشت و نقدهای طولانی کرد-؛ بي شک هيچ کس نمي‌تواند منکر تجربه‌اندوزي‌هاي محمود احمدي‌نژاد در اين هشت سالي که در عرصه مديريت کشور قرار داشته، شود. اگرچه که مديريت منحصربه‌فرد احمدي‌نژاد علاوه بر نقاط قوتي که داشت، باعث خسارات و هزينه‌هاي زيادی برای کشور نيز بوده است، اما اکنون فرصت مناسبي براي استفاده از اين تجربيات است. يک جوان ديپلمه بعد از چهار سال حضور در دانشگاه، با کمی درس خواندن، مدرک ليسانس می گیرد و با کمي تلاش مي‌تواند به درجه کارشناسي ارشد و حتی دکترا نیز نائل شود؛ پس چرا احمدي نژادي که در اين هشت سال در اين همه جلسه بزرگ و کلان کشور به عنوان شخص اول حضور داشته، نتوند مدرک کارشناسي ارشد مديريت کشور را –آن هم به صورت ناپلئوني-بگيرد؟

البته سابقه نشان هم داده که عموم چهره‌هايي که تجربياتي در سطح رئيس‌جمهور را اندوخته اند، مي‌توانند در نهادهاي کلان مشورتي مثمر ثمر واقع شوند. اگرچه محمود احمدي‌نژاد هنوز عضو حقيقي مجمع نشده اما به نظر مي‌رسد، نهادهاي مشورتي و کلاني همچون شوراي عالي انقلاب فرهنگي، مجمع تشخيص و ... مي‌توانند مقصد آينده رئيس‌جمهور برخواسته از سوم تير هشتاد و چهار باشند.



برچسب‌ها: محمود احمدی نژاد, مجمع تشخیص مصلحت نظام, بنیاد بهار, سوم تیر
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه دوازدهم تیر 1392 |
مقدمه: این یادداشت اگر چه ادامه دو یادداشت «چه کسی مسئولیت شکست احتمالی اصولگرایان را می پذیرد؟» و «آقای روحانی؛ ما نه حقوقدانيم و نه سرهنگ!» نیست اما ربط بسیار زیادی به آنها دارد. پیشنهاد می کنم اول آنها را بخوانید:

* بي شک 24 خرداد 92، شوک بزرگي در تاريخ سياسي کشور است، همان‌ طور که بیست و دوم بهمن ماه ها، دوم خردادها، سوم تیرها و نهم دي‌ها اين چنين بودند. حسن روحاني منتخب مردم شد و حماسه -آن‌گونه که هيچ کس انتظارش را نداشت- آفريده شد.

در تمامي روزهاي هفته گذشته، اصولگرايان پيوسته به دنبال پيدا کردن مقصر اصلي شکست خود و پيروزي روحاني بوده اند. متاسفانه بازخوردهاي هفته گذشته نشان داد که اصولگرايان هنوز علت اصلي شکست خود را درک نکرده اند و هر کدام از جريانات حاضر در جبهه اصولگرايي هم به دنبال مبري دانستن خود رفته اند. هر کس براي خود تحليل‌هاي مخصوص دارد که يکي از شاذترين آنها همان‌هايي هستند که مي‌گويند ما مکلف به تکليف بوديم و نه مکلف به نتيجه. آنها اين تحليل پرت خود را با اين جمله تکميل مي‌کنند که حتي اگر اتحاد مي‌کرديم هم نمي‌توانستيم مانع رئيس‌جمهور شدن حسن روحاني بشويم؛ پس چه بهتر که به تکليف خودمان عمل کرديم!

از سوي ديگر اصلاح‌طلبان سرمست از شکست حريف، رأي 18 ميليوني رئيس‌جمهور منتخب را رأي به اصلاحات تلقي مي‌کنند و نه به جريان اصولگرايي. در حاليکه به راحتي مي‌توان استدلال کرد که در انتخابات 24 خرداد، اصولگرايي شکست نخورد بلکه ذائقه مردم به سمت ديگري کشيده شد. همان‌طور که هيچ‌گاه نمي‌توان تفکر اصلاح‌گري را از بستر يک نظام سياسي حذف کرد؛ نميتوان تفکر بازگشت به اصول که انديشه‌اي برخاسته از متن انقلاب و نه يک جريان سياسي است را ناديده گرفت.

به نظر نگارنده، اصولگرايي شکست نخورد بلکه اين خواص اصولگرا بودند که شکست هفت دهم درصدي را تجربه کردند. اگر اين افراد عبرت بگيرند مي‌توانند براي آينده تصميم درست بگيرند و اگر به دنبال توجيه اشتباه خود باشند و مقصر را ديگري بدانند و با لجاجت کنند به دنبال اثبات خود باشند هيچ سودي نخواهند برد.

در 24 خرداد، افرادي که اعتقاد به ارزش‌هاي اسلامي و انقلابي برايشان اصل بود، در راي دادن خود اشتباه نکردند، چرا که هر کس بر اساس حجت شرعي بين خود و خدا به نامزد اصلحي رسيد و براي رضاي خداي خودش هم در صحنه حاضر شد و راي داد. پس نبايد هيچ کس را تخطئه کرد که چرا به محمدباقر قاليباف راي داده و ديگراني را هم خائن دانست که چرا به جليلي راي داده‌اند. يا حتي نبايد گفت چرا با وجود خطر بازگشت يک جريان سياسي امتحان پس داده، ولايتي و رضایی تا آخر در صحنه ماندند و سبد رأيي براي خود دست و پا کردند و ناخودآگاه باعث ايجاد چند دستگي شدند.

بر همين اساس به نظر مي‌رسد بيش از همه مردم و 4 نامزد مدنظر، آنهايي مقصر اين اتفاق هستند که نامزدهاي اصولگرا را ترغيب به ماندن در صحنه تا آخر خط کردند. معلوم نيست چرا با وجود آنکه ما در تاريخچه ذهني خود مثال‌هاي متعددي از شکست به‌دليل عدم اتحاد را داشتيم، مبنا را رقابت در درون جبهه اصولگرايي قرار داديم و شد آنچه شد.

نکته ديگر آنکه برخلاف آناني که مي‌گويند اگر حتي قاليباف، رضايي، جليلي و ولايتي با هم متحد مي‌شدند نيز، باز هم جمع جبري آراي مجموع شان به رأي حسن روحاني نمي‌رسيد؛ معتقدم، مي‌شد همان راهي را رفت که اصلاح‌طلبان رفتند و با کناره‌گيري عارف، موج مثبتي را در بدنه خود به وجود آوردند. محموع نزدیک به 50 درصدی رأی اصولگرایان به اضافه موج مثبت ناشی از اتحاد می‌توانست، هم در مقابل موج فزاينده اصلاحات و  حسن روحاني بایستد و هم می‌توانست کار در دور اول به نفع اصولگرايان تمام مي‌شد.

شرح نکته سومی که در این مقال باید به آن پرداخته شود را با جملهای از رهبر انقلاب مطرح می کنم: «از هر طرف حركت مي‌كنيم، به خواص مي‌رسيم. تصميم‌گيري خواص در وقت لازم، تشخيص خواص در وقت لازم، گذشت خواص از دنيا در لحظه‌ي لازم، اقدام خواص براي خدا در لحظه‌ي لازم. اينهاست كه تاريخ و ارزشها را نجات مي‌دهد و حفظ مي‌كند. در لحظه‌ لازم، بايد حركت لازم را انجام داد. اگر تأمّل كرديد و وقت گذشت، ديگر فايده ندارد.» (1) بنابراین نکتهای دیگری که باید برای ریشه‌یابی پیروزی حسن روحانی بررسی شود، چرایی ترغیب نامزدهای اصولگرا به ماندن در صحنه از سوی اتاق خواص و فکرهای آنان است.

به نظر میرسد، چند طیف فکری که هر کدام شاخصههای مختص به خود را دارند در ایجاد این توهم که میتوان در شرایط رقابت درون گفتمانی اصولگرایان، صحنه سیاسی انتخابات را به نفع مجموعه انقلاب مدیریت کرد، تحلیل و بررسی کرد.

الف) دسته اول را قطعا قدرتطلبانی تشکیل می‌دهند که به سبب حضور در فعالیت‌های انتخاباتی، خواسته یا ناخواسته منافع گروهی و شخصی خود را بر منافع جریانی ترجیح دادند و مانع از اتحاد گفتمانی اصولگرایان شدند.

ب) دسته دوم شامل کسانی است که آرمانگرايي خود را همراه با واقع بيني نکردند. این دسته پیش از این نیز نشان داده بودند که در مصلحت‌سنجی و مصلحت‌بینی ضعف‌های بزرگی دارند و در این هشت سال افراط و تفریط سرلوحه رفتار سیاسیشان بوده است؛ گاه دولت فعلی را تا حد دولت امام زمان (عج) بالا بردند و گاه حرف‌ها و نظریات مطرح شده از سوی دولتی‌ها را بزرگ‌ترین انحراف از صدراسلام تاکنون دانستند!

ج) دسته سوم که شباهت زیادی با دسته دوم دارند مبنای رفتار خود را تلاش برای دوقطبی‌سازی در انتخابات گذاشتند و درست برخلاف مرد هسته‌ای انتخابات ریاست جمهوری اخیر، سعی کردند او را در دوگانه‌ای هسته‌ای بیاندازند و برایش رقیب بسازند. شعارها، رفتارها و نوع تبلیغات آنها نیز نشان از همین اشتباه استراتژیک داشت.

پی نوشت: 20 خرداد 1375 در جمع فرماندهان لشكر 27 محمد رسول‌الله (ص)


برچسب‌ها: انتخابات ریاست جمهوری یازدهم, محسن رضایی, محمدباقر قالیباف, سعید جلیلی, علی اکبر ولایتی
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه یکم تیر 1392 |
ديروز اولين نشست خبري حجت‌الاسلام و المسلمين دکتر حسن روحاني منتخب 50.7 درصدي مردم بصير ايران اسلامي برگزار شد. به عنوان يک فعال رسانه‌اي دوست داشتم در اين نشست حاضر باشم و سؤالات خود را از هفتمين رئيس‌جمهور کشورم بپرسم؛ اما بي مهري‌ها مانع از آن شد که بتوانم رو در رو با رئيس‌جمهور آينده صحبت کنم. از آنجا که تاحدي به ايشان و اطرافيان ايشان حق مي‌دهم که سرمست از پيروزي روز جمعه –که حتي خوشبين‌ترين طرفدار آقاي روحاني نيز رقم خوردن آن در دور اول را محال مي‌دانست- برخی خبرنگاران اصولگرا را حذف کنند؛ تصميم گرفتم وجيزه‌اي خطاب به ايشان بنويسم تا به سهم خود در تشکيل دولت مدعي تدبير و اميد نقش داشته باشم.

ج
ناب آقاي حسن روحاني 

سلام عليکم

در ابتدا لازم مي‌دانم حماسه‌آفريني ملت شريف ايران را خدمت رهبر معظم انقلاب و جنابعالي به عنوان منتخب مردم تبريک عرض کنم و انتخاب جنابعالي به عنوان هفتمين رئيس‌جمهور جمهوري اسلامي ايران را نيز گرامی بدارم؛ باشد که در ظل توجهات حضرت وليعصر (عج) بتوانيد در راستاي اعتلاي نظام اسلامي با در پيشگيري تدابيري شايسته مثمرثمر باشيد.

و اما بعد؛
جناب آقاي دکتر روحاني؛

ببخشيد که حرفهايم کمي تلخ مي‌نمايد اما به نظر اين حقير، گفتن اين حرفها -که شهادت مي‌دهم از روي دلسوزي براي شما و کشورمان است- قطعا بهتر از خاموش ماندن است.

اين روزهايي که همه سرمست از رقم خوردن حماسه‌اي بزرگ هستند و انگار قرار است اعتدال جاي افراط و تفريط‌هاي 24 سال اخير را بگيرد، تحرکات نا اميد کننده‌اي از سوي برخي افرادی که شما را منتخب خود مي‌دانند؛ صورت مي‌گيرد. آنهايي که تا همين چند وقت قبل حرف از تقلب در انتخابات 88 مي‌زده و رأي 24 ميليوني به محمود احمدي‌نژاد را کودتاي نظام براي حذف تفکر اصلاحي مي‌دانستند؛ امروز خوشحالند که شما رئيس‌جمهور شده ايد. اشتباه نشود! اشاره به اين واقعيت تلخ، از اين باب نيست که 18 ميليون رأيي که در سبد شما ريخته شد و بخشي از حماسه ملت ايران بود را سبک بیانگارم؛ بلکه از اين جهت است که هشداري داده باشم درباره تلاش کساني که تا ديروز تحريم را پاسخي به مطالبه نظام براي خلق حماسه سياسي و حماسه اقتصادي مي‌دانستند و امروز مي‌خواهند با موج سواري بر افکار عمومی، افراط را جايگزين اعتدالي کنند که شما حرف از آن مي‌زنيد و ما به حاکميت آن اميد داريم.

جناب حجت‌الاسلام و المسلمين روحاني؛

اولين نشست خبري جنابعالي به عنوان رئيس دولت تدبير و اميد در حالي برگزار شد که بسياري از رسانه‌ها به روند برگزاري اين نشست که ناشي از بي تدبيري برگزارکنندگان بود، معترض بودند. ما بنا نداريم به اين زودي از شما نااميد شويم چرا که طبق آموزه‌هاي ديني مان به حسن رفتار شما و وعده‌هاي شما خوشبينيم و به همين جهت دوست داريم همان‌طور که گفتيد در دستان شما کليد بينيم نه داسي براي قلع و قمع مخالفان. اما چه بگوييم، وقتي تنها يک روزنامه اصولگرا –آن هم از نوع ورزشي- مجال پشت تريبون قرار گرفتن پيدا مي‌کند در حاليکه، رسانه‌ها و خبرنگاران حامي شما، در اين نشست هرچه خواستند گفتند و کردند.

همين‌طور که در چند سطر قبل اشاره کردم گلايه‌اي از اين رفتار حاميان شما نيست چرا که قطعا در فضايي احساسي این چنین رفتارهای حذفی رقم می خورد؛ اما توقع داريم که در روزهاي باقيمانده تا مراسم تنفيذ حکم رياست‌جمهوري، به اين دو سوال من که قطعا سوال و دغدغه بخش بزرگي از ملت ايران نيز هست پاسخ دهيد:

1-    جنابعالی مبناي رفتار دولت آينده را پرهيز از افراط و لزوم حاکميت اعتدال و تدبير عنوان کرديد. با اين‌حال برخي از هواداران شما در روزهای پس از 24 خرداد و به ویژه در جشن های شادماني خودجوشی که برگزار شد، در فضايي احساسي، شعارهايي در حمايت از برخي افراد متهم در وقوع فتنه 88 سر دادند. با توجه این فضایی که به نظر می رسد در میان حامیان شما در حال رشد باشد، جنابعالي براي بازگشت فضاي عقلگرايي به بدنه جامعه چه برنامه‌اي داريد؟

2-    در دولت دهم شاهد هستيم که آقاي احمدي‌نژاد عليرغم تمامي انتقاداتي که مي‌شد به هيچ عنوان حاضر به تغيير افراد مساله دار نزديک به خود نشد و بر روي عهدي که با رحيمي‌ها و مشايي‌ها و ملک زاده‌ها و ... بسته بود، بيشتر ايستاد تا عهدي که با مردم بسته بود. آيا در دولت شما نيز اگر فردي که مورد علاقه شماست، مورد انتقاد به حق و به جاي رسانه‌ها و مردم قرار بگيرد، کماکان در راس امور قرار خواهد گرفت؟

و سخن آخر آنکه؛

واقعيت آن است که من و همفکران من، علاقه‌اي به رئيس‌جمهور شدن شما نداشتيم اما قطعا از همان روز که منتخب مردم شديد، شما را رئيس‌جمهور قانوني خود مي‌دانيم و بر خود واجب مي‌دانيم که به شما کمک کنيم. اما دوست داريم موضع شما را درباره کساني که مدعي بودند امکان تقلب در انتخابات هست را بدانيم. به نظر شما چرا کساني که مدعي بودند نظام اسلامي 11 ميليون تقلب کرده امروز جوابي براي اين سوال ندارند که چرا همين نظام تقلب کرده نتوانست تنها به اندازه 261 هزار برگ تقلب کند و نگذارد شمايي که خود را در امتداد آقایان ‌هاشمي رفسنجاني و سيدمحمد خاتمي تعريف کرده ايد، رئيس‌جمهور شويد؟

اگر چه جنابعالي حقوقدانيد و سرهنگ نيستيد؛ اما امثال من نه حقوقدانيم و نه سرهنگ. روزي که نتيجه به نفع ما نبود نه خانه‌اي آتش گرفت، نه شيشه‌اي شکست و نه آبرويي از نظام رفت؛ نه کسي رنجيد و نه کسي به دروغ ادعاي تقلب و تجاوز کرد. آري... ما نه حقوقدانيم و نه سرهنگيم. ما فقط سرباز اسلام سياسي هستيم.
همچنین بخوانید: خسته نباشید اقای رئیس جمهور!


برچسب‌ها: حسن روحانی, انتخابات ریاست جمهوری یازدهم, جریان فتنه, اصلاحطلبان
نوشته شده توسط علی رجبی در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1392 |
شور انتخابات نفس ها را به شماره انداخته و تحلیل ها را متفاوت. هر کس دوست دارد نامزد مورد علاقه اش در انتخابات رأی بیاورد. در این نوشتار سعی کرده ام برخلاف تحلیل های موجود روی دیگری از داستان انتخابات را بررسی کنم تا هشداری باشد برای چهار نامزد اصولگرای حاضر در صحنه:

سکانس اول:

ولایتی، حداد و قالیباف، خبر از ائتلاف خود دادند و گفتند که این کار قرار است مبنایی باشد برای کاهش نامزدهای اصولگرا و از سردرگمی در آوردن بدنه رأی حزب اللهی ها. خیلی از نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست جمهوری دوست داشتند به این ائتلاف بپیوندند؛ کسانی که در پیدا و پنهان صحبت از ائتلاف آنها با 1+2 شد. با این حال استانداردهای ائتلاف پیشرفت آن قدر بالا بود که هیچ کس نمی توانست به آن نزدیک شود.

سکانس دوم:

نامزدها یک به یک در وزارت کشور ثبت نام کردند. روز آخر که شد؛ همه نگران شدند از اتفاقی که رخ داد؛ هاشمی و مشایی آمدند. آنها که نگران شده بودند؛ نگرانی شان از این بابت نبود که نکند یکی از این دو نفر بتواند رأی مردم را برای خود کند؛ بلکه نگرانی از اعمال و افعالی بود که در سایه حضور این دو نفر می توانست انجام شود و چالش هایی که برای کشور ایجاد می شد. همه برای اجماع اصولگرایان مصمم تر شده بودند و ائتلاف پیشرفت مهم تر از همیشه شده بود.

سکانس سوم:

هاشمی و مشایی تأیید نشدند اما نسخه های برابر اصل آنها در میان 8 نامزد نهایی حضور داشتند. محمدرضا عارف معاون اول محجوب دولت خاتمی و حسن روحانی دبیر پرسروصدای شورای امنیت ملی! یکی آمده بود بگوید من همه اصلاحاتم؛ دیگری هم می گفت من کلا تدبیرم و لاغیر! حرف هایشان و اعمالشان بوی فتنه می داد. وحدت اصولگرایان ضروری تر از هر روز بود اما ناگهان ائتلاف پیشرفت از هدف اصلی اش بازماند! هواداران ولایتی و قالیباف حاضر نشدند درباره کناره گیری دو نفر به نفع نامزد اصلح تصمیم گیری کنند. غلامعلی حداد عادل که در مناظرات نشان داده بود برای حمایت از گفتمان انقلاب اسلامی آمده؛ تنها کسی بود که بر عهد خود ایستاد و به نفع رأی آوردن اصولگرایان کنار رفت.

سکانس چهارم:

عارف با فشار اطرافیان کنار رفت تا صحنه حساس تر از دیروز شود؛ و این یعنی آنکه فتنه و انحرافی که برای زمین زدن جمهوری اسلامی همچون دو لبه یک قیچی عمل می کنند تنها یک نامزد دارد؛ و اصولگرایان هنوز هم در دعواهای خود مشغول هستند...

سکانس پنجم:

علی اکبر ولایتی، 16 سال تجربه وزارت دارد؛ سال ها کار سیاسی کرده و خودش از بانیان وحدت اصولگرایان در مجلس هشتم و نهم و حتی اتئلاف موسوم به 1+2 بوده است. محمدباقر قالیباف هم، همانی است که 84 در انتخابات چهارم شد و در شهرداری نشان داد مدیر خوبی است؛ یادمان نرفته که او هم از وحدت اصولگرایان دم می زد. سعید جلیلی هم که ثبت نامش در انتخابات شوکی بود که به سبب شخصیت حقوقی اش، بازتاب های جهانی را به دنبال داشت و خیلی ها را به ادامه راه امیدوار کرد. با کمی اغماض محسن رضایی هم برای سومین بار پیاپی در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده و انکار قصد کنار رفتن ندارد.

هر چهار نفر این عزیزان انسان های ولایتمدار، صالح و مدبری هستند. می فهمند که بازگشت اصلاحات یعنی بازگشت به عقب کشور؛ و این یعنی کاهش شیب پیشرفت اسلامی و تاخیر در گذار از جامعه اسلامی به تمدن اسلامی. می فهمند که تفرقه یعنی شکست...

نمی دانم مشاوران این آقایان چگونه فکر می کنند و نامزد متبوعشان را در کجای مختصات انتخابات می بینند؛ اما می دانم که راهیابی حسن روحانی به دور دوم انتخابات یعنی کلید خوردن دوباره فتنه.

نمی خواهم بدانم که قالیباف، ولایتی، جلیلی و رضایی چقدر خرج انتخابات کردند، چقدر هوادار برای خود جمع کردند و چه دغدغه ها و برنامه هایی دارند و به چه می اندیشند؛ اما سوالم این است که چه کسی مسئولیت شکست احتمالی اصولگرایان را می پذیرد؟


برچسب‌ها: انتخابات ریاست جمهوری یازدهم, محسن رضایی, محمدباقر قالیباف, سعید جلیلی, علی اکبر ولایتی
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1392 |
در تمام سال‌هاي پس‌از پيروزي انقلاب اسلامي ايران، دشمنان و بدخواهان با استفاده از بازوهاي متعدد داخلي و خارجي خود تلاش كردند در مسير اين قطار، سنگ‌اندازي كنند.

از يك‌سو معارضه فرهنگي خود در برابر فرهنگ ناب برخاسته از اسلام جعفري را آرام آرام از شبيخون به جنگ تمام عيار فرهنگي تبديل كردند و در ديگرسو نهال نوپاي انقلاب ما را از جنگ سخت به جنگ اقتصادي كشاندند. دشمن در تمامي اين سال‌ها در عرصه معارضه سياسي با ما تلاش كرد با دفاع از جريانات متعارض با فرهنگ انقلاب اسلامي، اين نهال نوپا را زمين بزند.

 اما اگر در روزهاي سخت دفاع مقدس جواناني چون حسن باقري، محمدابراهيم همت، مهدي باكري و... سكانداران عرصه حماسه بودند امروز به پشتوانه توجهي كه نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران به نخبگان و جوانان داشته؛ توانسته‌ايم پايدار و باثبات در برابر تهديدات نرم و سخت دشمن بايستيم.

با همه تفاسير معتقديم كه ايستادگي ملت ايران در برابر يك دنيا تهديد، ناشي از رهبري هوشمندانه و داهيانه پير سفر كرده‌مان و مرشد امروزمان نيز هست. مردمي كه به پشتوانه علما توانست بر 2500 سال زر و زور و تزوير فائق آيند، در اين سي‌واندي سال فهميده‌اند كه تنها با ياري گرفتن از رهنمودهاي امام خميني (ره) و در امتداد ايشان با بهره‌گيري از منويات رهبر معظم انقلاب مي‌توانند در برابر غرب و شرق بايستند.

شكي نيست كه پس از روي كار آمدن اصولگرايان در جريان انتخابات مجلس هفتم و پس‌از آن در جريانات سلسله‌وار خرداد و تير 84، مسير كلي كشور رو به سوي ديگر گرفت. نسل نوين انقلاب اسلامي با مشاركت بسياري از نسل اول انقلابيون با ارايه تفكري جديد برگرفته از اصول اوليه انقلاب توانستند بر گفتمان‌هاي متعارض با انقلاب اسلامي پيروز شوند و تحولي شگرف را در تاريخ انقلاب اسلامي رقم بزنند.

اگر كه معتقديم انقلاب ما كه انفجار نور در برابر تاريكي‌ها بود، هميشه بر پايه ايستادگي و حماسه‌آفريني استوار بوده؛ پرواضح است كه اگر خواهان ادامه اين راه را پرصلابت و پرشتاب به سوي موفقيت هستيم بايد چشم به حماسه‌آفريني‌هاي دوباره باشيم.

بر همين اساس است كه در اين روزها فعاليت‌هاي انتخاباتي نامزدهاي رياست‌جمهوري كه پر شده از موضع‌گيري‌هايي كه بعدا در صحنه عمل، موتور محركه قطار پرشتاب جمهوري اسلامي به سوي موفقيت خواهد بود، بايد حواسمان جمع باشد به نقاط تاريكي كه مي‌خواهند ما را به عقب بازگردانند. البته چندي پيش اين نكته را در بيانات رهبري نيز شاهد بوديم آنجا كه ايشان از لزوم انتخاب رئيس‌جمهوري با شاخصه‌هاي انقلابي سخن گفته و فرمودند: «آنچه ما براي رئيس‌جمهور آينده نياز داريم، عبارت است از امتيازاتي كه امروز وجود دارد، منهاي ضعف‌هايي كه وجود دارد. اين را همه توجه كنند! ... آن چيزهايي كه امروز براي دولت و براي رئيس‌جمهور نقاط قوّت محسوب مي‌شود، اينها بايد در رئيس‌جمهور بعدي وجود داشته‌ باشد، اينها را بايد در خود تامين كند. آن چيزهايي كه امروز نقاط ضعف شناخته مي‌شود ـ كه ممكن است شما بگوئيد، من بگويم، ديگري بگويد ـ اين نقاط ضعف را بايد از خود دور كند.»

حواسمان باشد برخي نامزدها به انگيزه نقد افراط و تفريط‌هاي احمدي‌نژاد در حوزه سياست خارجي، ما را به سمت دوران خيالي گفت‌وگوي تمدن‌ها و تسليم در برابر غرب نکشانند.

 پرهيز كنيم از كساني كه همچون مقاطع زيادي از اين دولت، رفتار پوپوليستي دارند و مي‌گويند كه در ظرف چند روز مي‌توانند اقتصاد را بهبود ببخشند.

بايد هوشيار باشيم نسبت به كساني كه نظر مردم برايشان مهم نيست و فقط در جلسات مشترك، قيم‌مآبانه گام برمي‌دارند و بعد هم پیمان خود را به راحتی می شکنند.

و اينها تنها نمونه‌هايي است از نقاط تاريكي كه بايد آنها را خوب رصد كنيم و حواسمان باشد؛ چون بازگشت به عقب ممنوع است، هوشياري راه رسيدن به حماسه اقتصادي و حماسه سياسي است.


برچسب‌ها: حماسه اقتصادی, حماسه سیاسی, انتخابات ریاست جمهوری یازدهم
نوشته شده توسط علی رجبی در جمعه دهم خرداد 1392 |


گزارش تصویری دادگاه حاج علی زاکانی را که نگاه می کردم، دلم بدجور برای وضع عدالت سوخت! اگر چه می دانم احتمالا دوستانی هم او را در دادگاه همراهی کرده بودند، اما عکس ها حال و هوای عجیبی داشت... حاج علی؛ همان که به تعبیر همرزمانش در میان آتش و خون هم مرد میدان بود؛ در راهروهای عدالتخانه جمهوری اسلامی ایران در مبارزه نفس گیر با فساد، تنهای تنهای تنها بود!

تمام این اتفاقات، به یک باره خاطره ای را در ذهنم مرور کرد که نقل کردنش را گذاشته بودمش برای همچنین روزهایی:

سال گذشته که پرونده دادگاه بیمه ایران آغاز به کار کرد و همه نگاه ها به سمت جناب آقای دکتر (!) رحیمی معان اول محترم (!) رئیس جمهور جلب شد، در هفته نامه پنجره پرونده تندی بر علیه آقای سرحلقه درآوردیم.
پیه همه چیز را به تنمان مالیده بودیم و اگرچه رسانه ها اسم آقای رحیمی را م.ر ذکر کرده بودند؛ در یادداشتی که من نوشتم و اسم مستعار پایش بود، تیتر زدیم: "از م.ر تا محمدرضا رحیمی"

بلافاصله پیش بینی مان محقق شد و آقای رحیمی از دکتر زاکانی و بنده و یکی دیگر از همکاران شکایت کرد +

وقتی خدمت حاج علی رسیدم برای کسب تکلیف؛ کمی نگران بودم. اما ایشان با آرامشی عجیب، لبخندی کنایه آمیز زد و جمله ای با این مضمون گفت که «مبارزه هزینه دارد ولی به لطف خدا مفسدان هیچ کاری نمی توانند بکنند»

همین جملات مایه  آرامشی شد برایم تا به یاد این جمله امام خمینی (ره) بیافتم که «پایبندی به اصول انقلاب، بدون مجاهدت در راه نجات محرومان سخنی بی معنا و ادعایی پوچ است...»


برچسب‌ها: علیرضا زاکانی, محمدرضا رحیمی, هفته نامه پنجره, عدالت
نوشته شده توسط علی رجبی در دوشنبه نهم اردیبهشت 1392 |

پرده اول:

ویژگی اول سید مرتضی آوینی خط شکنی اش بود. آن روزها محافظه کاران ایده های مرتضی را برنتافتند. تاریخ در خود ثبت کرده نامه آوینی به وزیر وقت ارشاد یعنی آقای سید محمد خاتمی را؛ که در آن نامه نوشت: «تحجر و تجدد دو پرتگاه جهنمی هستند که در این سوی و آن سویِ صراط عدل دهان باز کرده‌اند…»

به عبارت دیگر، همانگونه که جریانات ضد انقلابی بزرگترین ضربه ها را به جمهوری اسلامی ایران وارد کرده اند، جریان های مثلا انقلابی جعلی تندرو نیز زخم های زیادی بر تن این اتفاق بزرگ تاریخ بشریت زده اند.

همین سید محمد خاتمی که روزی دیگر بر کرسی ریاست جمهوری نشست و دم از آزادی زد، در همان روزها ارشادنشینی اش، سید مرتضی آوینی را به خاطر چاپ عکسی از یک جوان بوسنیایی که سربند الله اکبر بسته بود،‌ توبیخ کرد.

سید مرتضی در ذیل این عکس نوشته بود:‌ تهاجم فرهنگی اسلام به غرب...


پرده دوم:

آن زمان‌ها که گوگل پلاس نیامده بود و بازار ریدر و باز داغ بود، دوستی نادیده ای داشتم به نام  دانشطلب. دیروز شنیدم که او را به جرم توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام به 6 ماه زندگی در اوین محکوم کرده اند.

می گویند زبان سرخ سر سبز را می دهد بر باد و دانشطلب مصداق همین موضوع است! مجتبی حرف هایش را -چه درست و چه غلط- صریح می زد، همه چیز را نقد می کرد حتی ولایت فقیه را. کاری نداریم به درستی یا غلطی رفتارش که اگر بخواهم وارد این مسئله شوم از حرف اصلی ام بازمی مانم. اما مطمئم با رفتار این چندساله اخیر قوه عدلیه در برخورد با حزب اللهی ها و حتی منتقدین، اگر سید مرتضی آوینی امروز زنده بود، به دلیل متفاوت بودنش در برابر محافظه کاران، الان حداقل برای 6 ماه هم که شده اوینی شده بود...

پی نوشت:

عکسی که به خاطر آن سید مرتضی آوینی توبیخ شد

تریبون: دانشطلب راهی اوین شد.


برچسب‌ها: مجتبی دانشطلب, سید مرتضی آوینی, قوه قضائیه
نوشته شده توسط علی رجبی در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1392 |
هیچ شکی نیست که انتخابات ریاست‎جمهوری سال 84 نقطه عطفی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران بود که آیندگان درباره آن بسیار صحبت خواهند کرد. اینکه در نهایت آیندگان با چه تعبیر و چه قضاوتی از این نقطه عطف یاد خواهند کرد، نکته‎ای است که به گذشته احمدی‎‎نژاد، چرخش فکری او در این هشت سال و صد البته به تحولات پیش رو به‎ویژه تا انتخابات آینده بستگی دارد. 


باید قبول کرد احمدی‎نژادِ سوم تیرماه سال 84 که در دور دوم انتخابات ریاست‎جمهوری و در رقابت با کسی که آن زمان به واسطه جایگاه تاریخی و سیاسی‎اش نفر دوم انقلاب شناخته می‎شد، به قدرت رسید، احمدی‎نژادی نیست که امروز می‎شناسیم. او که روزی پدیده‎ای در عالم سیاست ایرانی محسوب می‎شد و پس از دوران «سازندگی» و «اصلاحات»، سبک عدالت‎محورانه‎ای از زمامداری را وارد عرصه قدرت کرده بود، این‎روز‎ها درگیر دام‎‎های خودساخته‎ای شده‎ است که در این هشت سال همواره از سوی رهبر انقلاب، دلسوزان و نیرو‎های اصول‎گرا نسبت به آنها هشدار داده می‎شد.

احمدی‎نژادِ سال 84 نمادی از ایده‎آلیسم انقلابی بود که در طول سال‎‎های پس از جنگ تحمیلی عملا برای مردم در حد یک آرزو باقی مانده بود اما احمدی‎نژادِ سال 92 نمادی است از شعار‎های به نتیجه رسیده و نرسیده، عملکرد‎های قابل دفاع و غیرقابل دفاع و اظهارت دلنشین و عجیب که متأسفانه در نهایت به‎عنوان ناکامی ایده‎آل‎گرایی تعبیر می‎شود. اگر احمدی‎نژاد امروز به صراحت می‎گوید که حسرتِ داشتن یاران سال 84 خود را دارد، هیچ کس مقصر آن نیست جز خود او که خودرأیی را بر خرد جمعی ترجیح داد و تنها به‎ دلیل اختلاف سلیقه با وزرا و نیروهایش، ‎آن‎ها را قربانی اسفندیار دولت کرد. 

منکر خوبی‎‎های احمدی‎نژادِ 84 نیستیم اما فضای جامعه نشان می‎دهد مردمی که آن روز‎ها از شوق عدالت به‎سوی نامزد تازه‎کار هجوم آوردند و ایده آل‎‎ها را در شعارهای او می‎دیدند، این‎روز‎ها همچون مار‎گزیده‎‎‎ها از هر آن کس که شعار توسعه‎محوری هاشمی، ‎آزادی خاتمی و عدالت احمدی‎نژاد را می‎دهد، هراسان‎اند. 

واقعیت این است که احمدی‎نژاد امروز تنها سمبلی از ایده‎آل‎گرایی طبقه متوسط و ضعیف جامعه ایرانی شده است که بعید است به واسطه این تجربه تلخ، این طبقه بخواهد دوباره چنین سیکل معیوبی را تجربه کند. بر همین اساس به‎نظر می‎رسد که باید نیرو‎های دلسوز انقلاب دست به دست هم بدهند و موانع و چالش‎‎هایی را که باعث تبدیل احمدی‎نژاد 84 به احمدی‎نژادِ 92 شد، بررسی کنند تا تجربه عدالت‎خواهی انقلابی در ذهن ایرانیان، تصویری سیاه و تلخ نباشد و باز هم بتوانیم با قدرت از ایده‎آل‎هایمان سخن بگوییم. 

خوب یا بد؛ درست یا غلط؛ منحرف یا خدمتگذار؛ سرباز یا سرکش؛ هرچه بود دولت احمدی نژاد هم به ایستگاه آخر رسید  و نزدیک به صد روز دیگر، محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران نخواهد بود. 
خوب یا بد؛ درست یا غلط؛ جهت خیرخواهی و حقجویی؛ زمانی که به یقین رسیدیم در حمایت از احمدی نژاد فریاد کشیدیم و زمانی که نیاز دانستیم از ایشان انتقاد کرده و بر گفته خود استوارماندیم و هنوز نقد هایمان به قوت خود باقی است و حمایت هایمان هم به همان قوت پابرجاست.

آقای رئیس جمهور! قریب به 2800 روز از دولت شما می‎گذرد. 

روزگاری نامتان برای ما یادآور ساده زیستی و عدالت خواهی و تلاش  و پرکاری بود اما مدتهاست که حواشی خودساخته تان پررنگ تر از دیگر ویژگی هایتان شده است. به هرحال 8 سال حضورتان در پاستور دستاوردها و تجربه های فراوانی برایمان به همراه داشته‎است.

طعم هدفمندی و بنزین سهمیه بندی را چشیدیم. بوی انحراف و بهارتان را استشمام کردیم. مسکن های برافراشته مهر و خدمات غیرقابل انکارتان را دیدیم و حتی معنی خانه نشینی را هم لمس کردیم. کنایه اش به کنار؛ دوره شما سرشار از نوآوری های تلخ و شیرین در کشور بود! اما صرف نظر از اینها، برایتان سربلندی و عاقبت به خیری آرزومندیم. شما هم برایمان آرزوی آسایش و خوشبختی داشته باشید. بعد از این سالها فعالیت شما در قامت رئیس جمهوری اسلامی ایران به رسم ادب و سپاسگذاری وظیفه خود میدانیم که بگوئیم:

بابت زحماتتان خسته نباشید آقای رئیس جمهور و بابت ...   

برچسب‌ها: محمود احمدی نژاد, جریان انحرافی, هفته نامه پنجره
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1392 |
عباس سلیمی نمین را خیلی وقت است که می شناسم. رفتارش معیار ثابتی دارد و معیارش هم همیشه حق بوده و هست. این مرد خیلی نیاز به تعریف ندارد.

غرض اینکه امروز که او را قرار است با شکایت آقای مدعی عدالت سابق (محمود احمدی نژاد) و قطب فرقه مشاییه به زندان می برند، اولین بارش نیست. انمثال جاسبی هم خیلی تلاش کردند ، صدای دغدغه مند این مرد عدالت را خاموش کنند؛ اما در حال حاضر به تاریخ پیوسته اند...


این عکس متعلق است به پائیز سال 79 است؛ وقتی نیروی انتظامی برای بازداشت عباس سلیمی نمین به دفتر کار مدیر مسئول تهران تایمز  وارد شد و دستبند را به دستانش زد...
نوشته شده توسط علی رجبی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1391 |

عادت دارم وقتی مصاحبه های این هفته نامه جدید سیستم قوچانی ﴿آسمان﴾‌ را می خوانم، روی مغلطه ها، تاریخ سازی ها و عبارات شاذش ماژیک فسفری رنگی می کشم تا اگر بقیه این را از دستم گرفتند و خواندند با خواندن همین عبارات، سریع به مقصود آسمانی ها برسند.

چند روز پیش ها، سیدمحمد که از مواضع جدید علی مطهری شاکی بود؛ پیشنهاد داد برای افاضاتش کاری کنیم. چون اصولا از شخصیت مستقل علی مطهری خوشم می آید خیلی پیگیر ماجرا نشدم. اما امروز که داشتم  مصاحبه جلدی اش را می خواندم، به حرف سید رسیدم.

دو سه باری که با آقای مطهری نشست و برخواست داشتیم خیلی چیزها را برایم روشن کرد. علی مطهری را از کیهان شناختم و مقالات فرهنگی او. شاید بشود گفت شجاعت، دیانت، دغدغه فرهنگی، صراحت لهجه، دوری از مافیای قدرت و چندین و چند صفت دیگر دارد که می شود او را نماینده ای خوب دانست اما این روزها کفه ترازوی خوبی های این مرد خیلی سبک شده چرا که در برابر این همه صفت خوب، در آن طرف کفه خصوصت بارز این روزهای علی مطهری قرار گرفته است: بلاهت سیاسی...

علی آقا بالا برود یا نرود، پایین بیاید یا به زور بیاورندش، پسر آیت الله دکتر شهید مطهری باشد و داماد لاریجانی ها هم ایضا. هیچ فرقی ندارد به حالش،‌ او هر طور که حساب می کنم امروزش با دیروش تفاوت دارد و گرفتار بلاهت سیاسی است. 

بخش هایی از صحبت ایشان را با هم بخوانیم:

× اگر شهید مطهری بود، سرنوشت آیت‌الله منتظری جور دیگری می‌شد. زوج آیت‌الله مطهری و آیت‌الله منتظری می‌توانست کارساز باشد. آقای منتظری تاحد زیادی از شهید مطهری حرف شنوی داشت.

× اگر ایشان [شهید مطهری] بودند خیلی حوادث انقلاب به شکل دیگری اتفاق می افتاد. حتی سرنوشت اقای بازرگان به شکل دیگری می شد یا بحث آقای بنی صدر همین طور

×  قابل باور نیست کسی مثل هاشمی یا خاتمی کیف دلار برای براندازی گرفته باشد.

× به نظر من حرف آقای جنتی که همه سران و ساکتان فتنه رد صلاحیت شوند غیرمنطقی بود... خیلی‌ها که ساکت بودند برای این بود که می‌گفتند اگر بخواهیم صحبت کنیم باید ایرادهای این طرف را هم بگوییم، بنابراین مشکل می‌شود، پس بهتر است هیچ چیزی نگوییم. کار عاقلانه‌ای کردند.

× به نظرم اگر رییس‌جمهور آینده از ساکتین فتنه باشد بهتر است چون آنها معتدل‌تر و عاقل‌ترند.

× به نظرم مدیریت اصولگرایی در کشور موفق نبوده است. 

× حصر خانگی یعنی مجازات بدون محاکمه و اصلا معنی ندارد!


کاش علی مطهری در همان فرهنگ می ماند و وارد سیاست نمی شد...


برچسب‌ها: علی مطهری, هفته نامه آسمان
نوشته شده توسط علی رجبی در یکشنبه یکم بهمن 1391 |

اگر در 8 روز مانده به پایان عمر کابینه اول احمدی‎نژاد، سونامی تغییر کابینه‎ را درنوردید و برخی از وزرای خوب(موجه) دولت همچون محسنی اژه‎ای و صفارهرندی مجبور به ترک دولت شدند، این‎روز‎ها که کمتر از 8 ماه به پایان دولت‎ دوم و احتمالا پایان عمر سیاسی احمدی‎نژاد و حلقه نزدیکانش مانده است، روند تغییرات در کابینه جان دوباره‎ای گرفته است. دلیل اصلی هم، همان دلیل همیشگی است: «هرکس برخلاف خواسته احمدی‎نژاد و مشایی عمل کند، باید برود!»  

اگر بخواهیم کمی عقب‎تر برویم، باید از چرخش جالب معاونان رئیس‎جمهوری شروع کنیم؛ جایی که بهروز مرادی، رئیس سازمان هدفمندی جایگزین ابراهیم عزیزی در معاونت برنامه‎ریزی رئیس‎جمهوری شد. عزیزی نیز در معاونت توسعه مدیریت و منابع انسانی جایگزین دکتر لطف‎الله فروزنده‎ای شد که می‎توان به جهت حضور چند ساله‎اش در کنار احمد توکلی در مرکز پژوهش‎‎ها و همچنین تحقیقات گسترده‎اش، او را پدر قانون خدمات کشوری دانست. البته فروزنده هم جایگزین حجت‎الاسلام میرتاج‎الدینی معاون پارلمانی رئیس‎جمهوری شد تا میرتاج‎الدینی هم متصدی جایگاهی جدید به نام معاونت رئیس‎جمهوری در اجرای قانون اساسی شود.  

پس از این رفت و آمدها بود که چرخه تغییرات آغاز شد و به یک‎باره دکتر تقی‎پور وزیر ارتباطات عزل و به‎ سمت تزئینی مشاور رئیس‎جمهوری در امور فناوری اطلاعات منصوب شد. 

رئیس‎جمهوری هم مرد پرکار این‎روز‎های دولت یعنی علی نیکزاد را با حفظ سمت‎‎های قبلی، سرپرست این وزارتخانه کرد تا عملا سه وزارت‎خانه مسکن و شهرسازی سابق، راه و ترابری سابق و ارتباطات را یک نفر بچرخاند و البته ادغام این سه وزارتخانه و تشکیل وزارت‎خانه امور زیربنایی نیز در دستور کار قرار گیرد.  

حلقه نزدیکان رئیس‎جمهوری هم بی‎نصیب از تغییر نماند. اسفندیار رحیم مشایی طی حکمی بلندبالا (و شبه‎عرفانی) به ‎سمت مشاور رئیس‎جمهوری و ریاست دبیرخانه جنبش عدم تعهد منصوب شد. سید حسن موسوی - رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی و گردشگری – رئیس دفتر رئیس‎جمهوری شد تا محمد شریف ملک‎زاده نیز معاون رئیس‎جمهوری و رئیس سازمان میراث فرهنگی شود.  

همین چند روز پیش هم دکتر مرضیه وحید دستجردی - که همانند دکتر باقری لنکرانی کارنامه (نسبتا) قابل قبولی داشت - بدون هیچ علت خاصی برکنار شد تا شمار تغییرات در روز‎های انتهایی دولت به عدد 10 برسد.  

چند روز بعد هم غلامحسین الهام از قدیمی‎ترین همراهان احمدی‎نژاد برای دومین‎بار سخنگوی دولت شد و به فاصله چند روز جای ابراهیم عزیزی را هم در معاونت توسعه گرفت تا عزیزی هم به سازمانی ناشناخته به نام «مرکز هماهنگی نهادها» برود!  

آنچه از نظر گذشت، وجه پیدای تغییرات بود اما فهم دقیق اهداف این تغییرات نیازمند تحلیل‎ اخبار و توجه به گمانه‎زنی‎‎هاست که در ادامه خواهید خواند:  


چرا تقی‎پور رفت؟  

همه چیز از وزارتخانه ارتباطات شروع شد. تقی‎پور که وارث دکتر محمد سلیمانی بود، از میانه راه با مشکلی مواجه شد به نام اخوان بهابادی؛ جوان نخبه یزدی که با اعمال فشار اطرافیان رئیس‎جمهوری وارد وزارت‎خانه شده بود و سرپرستی مرکز تحقیقات مخابرات را بر عهده داشت. مهدی اخوان بهابادی که تنها 32 سال سن داشت، با توجه به خدماتی که برای حلقه خاص انجام داد و با پیشنهاد همین افراد توانست جایگاه خود را تقویت کند و به یک‎باره به شخصی تأثیرگذار در وزاتخانه تبدیل شود. 

البته تقی‎پور از این اتفاقات راضی نبود و بعد‎ها در اظهارنظری نشان داد که حرف‎‎های زیادی از آن روز‎ها دارد ولی گویا فعلا قصد صحبت کردن درباره این ماجرا را ندارد. کار به جایی رسید که اخوان بهابادی قائم‎مقام وزیر در فناوری و امور بین الملل شد. مهدی اخوان پس از تشکیل شورای عالی فضای مجازی و با حکم مستقیم رئیس‎جمهوری به این نهاد رفت تا تقی‎پور نفس راحتی بکشد. اما او  دست از سر وزارت ارتباطات برنداشت و سعی کرد مرکز تحقیقات مخابرات را - که متولی اصلی پروژه‎‎های بزرگ شبکه ملی اطلاعات کشور است - به شورایعالی فضای مجازی منتقل کند؛ امری که با مخالفت مسئولان وزارت ارتباطات روبه‎رو شد. تقی‎پور هم که احساس خطر بیشتری می‎کرد، به تکاپو افتاد تا مشاور و معاون دیروزش را کنترل کند؛ غافل از آن‎که حلقه اطراف رئیس‎جمهوری حکم به برکناری تقی‎پور خواهند داد تا مهدی اخوان تازه‎کار پیروز میدان شود.  

گفته می شود، اگر ادغام منتفی شود، دولت به دنبال گزینهای است به نام علی اکبر محرابیان! 


چرا الهام سخنگو شد؟  

غلامحسین الهام در روز‎های قبل از انتخابات مجلس نهم به‎صورت جدی وارد میدان شده بود تا به‎عنوان یکی از اعضای جبهه پایداری، این تشکل سیاسی را در انتخابات به اهداف مورد نظر برساند. او در جلسات شورای مرکزی جبهه پایداری حضور می‎یافت و یکی از مهم‎ترین مخالفان ایده وحدت اصول‎گرایان بود. درست پس از پایان انتخابات نیز دیگر در جلسات شرکت نکرد و دوباره به احمدی‎نژاد پیوست. نگاه تحلیلی و البته بدبینانه به این اتفاق می‎تواند پرده از اجرای پروژه اسب تروا آن هم از سوی محمود احمدی‎نژاد بردارد!  

با دید بدبینانه، به‎نظر می‎رسد الهام تنها به این علت از دولت کناره گرفته بود که نگذارد اصول‎گرایان به وحدت برسند و آتش اختلاف در میان آن‎ها شعله‎ور شود. پس از پایان مأموریت نیز پیروزمندانه به عرصه سخنگویی دولت بازگشت تا نماد دولت محسوب شود و با گرفتن حکم معاون رئیس‎جمهوری جایگاهش نیز تقویت شود. این واقعیت را می‎توان در یادداشت روز سه‎شنبه دوازدهم دیماه 91 روزنامه ایران با عنوان «شرط بقای جبهه پایداری» مشاهده کرد: «بازگشت دکتر الهام، مرد مؤثر دولت نهم و البته یکی از مؤسسین جبهه پایداری به آغوش دولت دهم در قامت چهره‎ای تأثیرگذار امری عجیب به حساب نمی‎آید، بلکه امری طبیعی و قطعی نیز محسوب می‎شود. اصولا مگر چهره‎‎های شاخص و تأثیرگذار جبهه پایداری تا چه حد با دولت اختلاف دارند که بازگشت آن‎ها امری عجیب به حساب آید؟» 

برخی اخبار پشت پرده نیز حکایت از آن دارد که دولتی‎‎ها قصد دارند الهام را به‎عنوان کسی که جبهه پایداری نیز از او حمایت خواهد کرد، وارد صحنه انتخابات ریاست جمهوری کنند. به همین خاطر اگر در همین چند روز آینده شنیدید که دکتر غلامحسین الهام معاون اول رئیس‎جمهوری شد، خیلی متعجب نشوید!  

البته رابطه خوب الهام با اعضای شورای نگهبان نیز می‎تواند دلیل دیگر همکاری مجدد احمدی‎نژاد  والهام باشد؛ هرچندکه رفتن الهام به دولت برای طرفداران پایداری سخت تمام شود، اما دور از ذهن نیست. به‎نظر می‎رسد حلقه اطرافیان رییس‎جمهوری دوست دارند با استفاده از رابطه‎‎هایی که الهام در شورای نگهبان دارد، تأیید صلاحیت «ردصلاحیت‎ شده‎‎ها» را بگیرند.  

خوشبینانه‎ترین تحلیل درباره سخنگویی الهام نیز اعتقاد رسانه‎‎های جبهه پایداری است این رسانهها تصمیم الهام را به فال نیک گرفته و در راستای تقویت خط خدمتگزاری دولت تحلیل می‎کنند. به بیان دیگر جبهه پایداری معتقد است که الهام به دولت رفته تا شاید در حلقه بسته اطرافیان رئیس‎جمهوری قرار گرفته و بتواند از تأثیرگذاری امثال مشایی، بقایی و رحیمی بر محمود احمدی‎نژاد بکاهد.  


چرا دستجردی رفت؟  

در فضای رسانه ای، ماجرای برکناری وزیر بهداشت که از احمدی‎نژاد نمره 20 گرفته بود، همچون ماجرای برکناری منوچهر متکی به تاریخ پیوست!  

تقریبا همه مطمئن بودند که اولین وزیر زن در تاریخ جمهوری اسلامی به دلیل انتقادات تند و تیزی که از شیوه مدیریت رئیس‎جمهوری داشت، آخرین روز‎های وزراتش را پشت‎‎سر میگذارد. تیتر روزنامه ایران - که از آن به‎عنوان ارگان حلقه انحرافی یاد می‎شود - در انتقاد از عملکرد دکتر مرضیه وحید دستجردی خود دلیل دیگری بر تزلزل صندلی خانم وزیر بود. در شبکه‎‎های مجازی نیز افراد رسانه‎ای نزدیک به جریان انحرافی به نبش قبر تاریخ پرداختند و در مذمت خانم دکتر گفتند که او در انتخابات سال 84 رئیس کمیته زنان ستاد لاریجانی بوده است و به همین علت اصلا احمدی‎نژادی نیست و به قولی مهره رئیس مجلس است!  

با این حال معاون اول رئیس‎جمهوری در گفت‎و‎گو با رسانه‎‎ها از اساس همه چیز را تکذیب کرد؛ تکذیبی که البته 24 ساعت هم نتوانست دوام بیاورد و با صدور حکم عزل وزیر بهداشت، این اظهار نظر نیز به لیست بلندبالای اظهارات جالب آقای معاون اول پیوست.  

اگرچه جانشین خانم دستجردی یعنی دکتر محمدحسن طریقت منفرد خود از چهره‎‎های شناخته شده بهداشت و درمان است اما نوع برخورد دولتی‎‎ها با برکناری تنها وزیر زن کابینه ماجرای پرغصه ای است که واکنش‎‎های زیادی را در پی داشت و البته انعکاس آن‎‎ها از حوصله این مطلب خارج است. با این حال گمانه‎زنی‎‎ها نشان می‎دهد که برکناری خانم وزیر بیشتر از آن‎که ناشی از  ماجرای ارز باشد، مرتبط با لاریجانی‎هاست!

گویا رئیس‎جمهوری از وزیر بهداشت خواسته بود که دکتر باقر لاریجانی برادر چهارم لاریجانی‎‎ها را از ریاست دانشگاه علوم پزشکی تهران بردارد که با مخالفت خانم دستجردی مواجه شده بود. انتشار مکاتبه صورت گرفته میان لاریجانی و دستجردی بلافاصله پس از برکناری خانم وزیر بر ‎درستی این تحلیل صحه می‎گذارد.  

و آخرین خبر هم این‎که شنیده می‎شود دکتر مرضیه وحید دستجردی از چند روز آینده به بیمارستان آرش برمی‎گردد و کار خود را در بخش زنان و زایمان این بیمارستان آغاز می‎کند.  

 

صلاحی در تور ستادکل 

آنان که سری در دنیای سیاست دارند، می‎دانند که محمود صلاحی همواره از تأثیرگذارترین استانداران محمود احمدی‎نژاد بوده است؛ به‎گونه‎ای که در سالیان اخیر همواره به‎عنوان جانشین بالقوه‎ای برای وزارت کشور محسوب می‎شد. اما صلاحی هم تنها به‎خاطر یک انتقاد آن هم نه از جانب خود که از سوی دیگران اخراج شد! گویا استاندار خراسان رضوی در مراسمی که به مناسبت عرفه در شهر مشهد برگزار ‎شد و سخنران آن نیز حجت‎الاسلام نقویان بود، در کنار محمدباقر قالیباف مشهدی حضور یافته و همین کافی بود تا قربانی جدید دولت از آستان امام رضا (علیه‎السلام) بیاید.  

اما داستان برکناری او هم به قولی سنگالیزه است؛ چرا که وقتی وی به‎عنوان مدیر برتر در حوزه پدافند غیرعامل برای دیدار با مقام معظم رهبری در تهران به سر می‎برده است، برکنار شده و پس از بیرون آمدن از این جلسه مهم می‎فهمد که دیگر استاندار نیست! 

محمود صلاحی این‎روز‎ها مصاحبه نمی‎کند و خیلی آرام به ‎جایگاه سابق خود بازگشته است. شنیده‎‎ها حاکی از آن است که وی به زودی به‎عنوان عضو هیئت مدیره موزه بزرگ انقلاب اسلامی و دفاع مقدس فعالیت جدید خود را زیر نظر ستاد کل نیرو‎های مسلح آغاز خواهد کرد.  


احتمال رفتن رحیمی به وزارت کشور 

سایت‎ها و خبرگزاری‎‎ها از احتمال جدایی رحیمی از صندلی معاون اولی می‎گویند. صندلی مصطفی نجار دیگر وزیرِ سابقا نظامیِ احمدی‎نژاد هم این‎روز‎ها متزلزل است و شایعه وزارت کشوری شدن رحیمی نقل محافل شده است. البته دکتر احمدینژاد این خبر را تلویحا رد کرده است. این در حالی است که مسئول دفتر رحیمی معاون اول رئیس‎جمهوری نیز با ابراز بی‎اطلاعی از انتشار اخبار جایگزین شدن محرابیان به‎جای رحیمی می‎گوید: «در رابطه با صحت این خبر اطلاعی ندارم و در صورتی که این خبر صحت داشته باشد، از طریق مبادی رسمی اعلام میشود و بر روی پایگاه اطلاع‎رسانی ریاست‎جمهوری نیز قرار خواهد گرفت.» 

هم‎زمان با انتشار این شایعه، برای جانشینی رحیمی هم گمانه‎زنی‎‎های زیادی می‎شود. برخی می‎گویند محرابیان قرار است ارتقاء جایگاه پیدا کند و معاون اول شود. اما «نوری» مسئول دفتر علی‎اکبر محرابیان با تکذیب این خبر میگوید: «در صورتی که این خبر صحت داشته باشد از سوی شورای اطلاع‎رسانی نهاد ریاست‎جمهوری اعلام خواهد شد.» شیخ‎الاسلامی که روزی رئیس دفتر رئیس‎جمهوری بود و امروز وزیر کار و رفاه اجتماعی است گزینه دیگر معاون اولی محسوب میشود. از ابوالمشاغل این‎روز‎های دولت یعنی دکتر غلامحسین الهام و حمید بقایی نیز به‎عنوان دیگر گزینه‎‎های معاون اولی یاد می‎شود.  

نجار البته این شایعه را تکذیب کرد و رئیس جمهور نیز در جمع خبرنگاران گفت: «موضوع جابهجایی را که از آن صحبت میکنید، برای اولین بار از شما شنیدهام... من با مردم تعارف ندارم و اگر نکتهای باشد آن را صریحا اعلام میکنم.» 


صدر به‎جای مرتضوی می‎آید 

مرتضوی هنوز در منگنه کهریزک گیر کرده و هرچه‎قدر هم بخواهند با دوپینگ به وی مصونیت بدهند، باز روزی خواهد رسید که همچون مهدی و فائزه‎ در تور عدالت بیفتد و همان‎طور که رهبری نیز تعبیر «جنایت» را به‎کار بردند، کهریزک دامن آمران و عاملان آن را خواهد گرفت. شنیده‎ها حاکی از آن است که فشار بر روی دولت بیشتر از آن شده است که بتواند صندوق تأمین اجتماعی را تحت لوای مرتضوی نگه دارد و بر همین اساس قرار است یکی از نمایندگان مجلس هشتم و نامزد رد صلاحیت شده مجلس نهم جایگزین وی شود.  


خداحافظی با رستم قاسمی 

دولت در اسفند 88 و فروردین 89 برای این‎که بتواند بودجه سنگین یارانه نقدی را تأمین کرده و کسری بودجه را جبران کند، حدود 9000 میلیارد تومان به‎عنوان تنخواه از بانک مرکزی قرض گرفت. مقرر شده بود که این بدهی دولت به بانک مرکزی طی مدت زمانی مشخص و از محل صرفه‎جویی هدفمندی یارانه‎ها پرداخت شود. از آن‎جا که دولت نتوانست به انتظار اولیه‎ای که داشت برسد، مجبور شد برای جبران کسری به وزارت نفت فشار بیاورد تا با فروش دلار‎های نفتی این کسری را جبران کند. شنیده شده است که فشار دولت به وزارت نفت برای ادامه این ‎روند باعث ایجاد تنش میان دولت و وزارت نفت شده است.  

از مهندس جواد اوجی رئیس فعلی شرکت گاز به‎عنوان جانشین رستم قاسمی، فرمانده سابق قرارگاه خاتم‎الانبیاء یاد می‎شود. این گمانه‎زنی وقتی پررنگ‎تر می‎شود که بدانیم همین چند روز قبل اوجی در حکمی محمدرضا غروی را - که پیش از این مدیر گازرسانی شرکت ملی گاز بود - با حفظ سمت متولی امور مربوط به حوزه معاونت مدیرعامل کرد تا خود بار کمتری بر دوش داشته باشد.  


علی اکبر محرابیان به‎جای موسی سوری  

اولین‎بار آذرماه سال گذشته بود که رسانه‎‎ها از پایان مأموریت مهندس موسی سوری آن هم با حکم بازنشستگی خبر داده بودند. درست چند ساعت پس از حضور وزیر نفت و همراهانش در کمیسیون انرژی، سوری مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس با حضور در دفتر کار قلعه‎بانی مدیرعامل شرکت ملی نفت حکم بازنشستگی خود را به‎صورت ناگهانی دریافت کرد تا سریال برخورد‎های ضربتی ادامه داشته باشد. گفته می‎شود محرابیان گزینه احتمالی جانشینی سوری است.  


مأموریت دیپلماتیک بقایی و دوستان 

در روز‎های میانی هفته‎ای که گذشت، خبری منتشر شد درباره جدایی بقایی از بدنه اصلی دولت و اعزام او به خارج از کشور. یکی از سایت‎‎ها نوشته بود: «قرار است حمید بقایی معاون اجرایی احمدی‎نژاد و از اعضای اصلی حلقه نخست وی، اسفندماه تهران را به مقصد نیویورک یا ژنو ترک کند.» بنا بر ادعای این سایت، قرار است بقایی جایگزین محمد خزاعی نماینده ایران در سازمان ملل متحد شود.  

البته تنها چند ساعت گذشت تا روابط عمومی معاونت اجرایی مدعی شود: «شایعات مربوط به انتصاب قریب‎الوقوع مهندس بقایی به یک سمت دیپلماتیک و مأموریت خارج از کشور ایشان به‎کلی تکذیب می‎شود و اعلام می‎گردد شایعات اخیر در این‎باره کذب محض است.» (هرچند که این خبر از سوی رسانه‎ها تکذیب شد و از دید افکار عمومی ممکن است پایان‎یافته تلقی گردد، ولی باید به ‎خاطر آورد که روند تکذیب اخبار دولت و سپس وقوع آن، امری عادی محسوب می‎شود و پیش از این در دولت نهم، برکناری دانش جعفری ابتدا از سوی دولت «دروغ 13» عنوان شد. اما چندی بعد وی برکنار شد و در داستان خانم دستجردی نیز یک بار دیگر شاهد تکذیب و سپس تحقق خبر تکذیب‎شده بودیم تا خبر تکذیب شده در مورد بقائی نیز همچنان در هالهای از ابهام باشد!)


برچسب‌ها: محمود احمدی نژاد, مرضیه وحید دستجردی, محمدرضا رحیمی, علی اکبر محرابیان, غلامحسین الهام, سعید مرتضوی
نوشته شده توسط علی رجبی در پنجشنبه چهاردهم دی 1391 |

«جمهوری اسلامی ایران» در شرایطی به عرصه قدرت بین‎الملل وارد شد که از یک سو شوروی سابق درحال افول و از سوی دیگر ایالات متحده آمریکا درصدد تبدیل شدن به تنها ابرقدرت جهان بود. همه منتظر بودند ایرانِ نوپا به سمت یکی از این دو ابرقدرت دست دراز کند. اما انقلاب اسلامی ایران که برخواسته از آموزه‎‎های مکتبی تشیع بود، به سرعت به‎عنوان گفتمانی جدید مطرح شد و گفتمان‎‎های استکباری را به چالش کشید. از همین رو، از فردای 22 بهمن 57، استکبار سعی کرد تا مانع سنگینی کفه قدرت ایران در «معادله قدرت» شود و در این راه نیز از تمام توان نظامی، مالی، دیپلماتیک و... خود استفاده کرد. این معادله قدرت هم در سطح بین‎الملل و هم در داخل کشور به‎صورت جداگانه تعریف می‎شود: در سطح جهانی یا اصلی میان انقلاب و استکبار و در لایه داخلی میان طرفداران واقعی انقلاب و مخالفین انقلاب. 

با گذشت زمان، نبرد استکبار به رهبری آمریکا با جمهوری اسلامی ایران، ابعاد ویژه‎تری به خود گرفت؛ به‎گونه‎ای که استکبار حتی در داخل کشور و در برخی برهه‎‎ها تلاش کرد تا بر روند مردمی انقلاب اسلامی تأثیر بگذارد. در نقطه مقابل، رویداد‎هایی چون پیروزی در جنگ تحمیلی، شکل‎گیری حزب‎الله، قدرت‎گیری حماس و پیروزی مقاومت در جنگ 33 روزه و... معادله قدرت را به سود جمهوری اسلامی تقویت کرد؛ همان‎گونه که استکبار با دمیدن در آتش فتنه‎‎هایی همچون غائله بنی‎صدر، شکل‎گیری سازمان منافقین، غائله 18 تیر 78 و... سعی در به قدرت رساندن طرفداران خود، یا همان مخالفان انقلاب، در ایران داشت. 

شاید بتوان فتنه 88 را وسیع‎ترین تلاش دشمن برای توقف مسیر رو به‎ رشد انقلاب و تغییر معادله قدرت دانست. در برابر آن نیز پتک مردمی 9 دی 88 را نیز باید یکی از بزرگ‎ترین تو دهنیهای مردم به استکبار و ایادی داخلی‎اش قلمداد کرد. 


برچسب‌ها: 9 دی, جریان فتنه
نوشته شده توسط علی رجبی در جمعه هشتم دی 1391 |

6 ماه به برگزاری انتخابات یازدهمین دوره ریاست‎جمهوری باقی مانده و همین کافیست تا رسانه‎‎هایی که فارغ از تعهد، فقط به‎دنبال خوراک خبری و تیتر رنگارنگ‎اند، از هر حرکت سیاسیون، تحلیلی دلخواه کنند و جریانی بسازند که ضرب‎المثل «یک کلاغ؛ چهل کلاغ» هم برازنده‎اش نباشد! 

یک روز دولت از عملکرد مجلس انتقاد می‎کند و روز دیگر مجلس از خجالت دولت درمی‎آید. رئیس دولت به رئیس مجلس نامه شدیدالحن می‎نویسد و رئیس مجلس جوابش را شدیدتر می‎دهد. دولت یک‎روزه وزارتخانه ادغام می‎کند و متقابلا مجلس یک‎روزه قانون تصویب می‎کند تا جلوی ادغام را بگیرد؛ و این داستان اگرچه همه می‎دانند دور باطلی است اما ادامه دارد... 

مردم از این جنجال‎‎ها خسته‎اند؛ از اختلافاتی که نانی به سفره‎شان نمی‎رساند، بیزارند و انگار برخی از سیاست‎پیشگان نفهمیده‎اند و یا نمی‎خواهند بفهمند که پیشرفت یک جامعه در گرو آرامش و ثبات آن است. 

اکنون که در پایان عمر دولت نهم و دهم هستیم [با کارنامه‎ای مشخص که بررسی‎اش، خود نیاز به پرونده‎‎های متعدد دارد] شرایط آن‎قدر ویژه است که برای بهبود وضع موجود نه تنها به همدلی مسئولین که به همدلی مردم با مسئولین و همدلی مردم با مردم نیز احتیاج است و در دلسوزی هر آن‎کس که خلاف این عمل کند، باید شک کرد. برای همین است که مسئولین و مردم را ارجاع می‎دهیم به بیانات راهگشای رهبر معظم انقلاب در آبان‎ماهی که گذشت: «من به مسئولان و رؤسای قوا هشدار می‎دهم که مراقب باشند و اختلافات را به میان مردم نکشانند... اختلاف ‎نظر طبیعی است اما این اختلاف‎ نظر نباید به اختلاف در عمل و گریبان‎گیری و مچ‎گیری در مقابل مردم تبدیل شود... از امروز تا روز انتخابات، هرکسی که بخواهد اختلاف‎‎‎ها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آن‎‎ها در جهت اختلافات استفاده کند، ‎ قطعا به کشور خیانت کرده است.» 


برچسب‌ها: اختلاف دولت و مجلس
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه دوم دی 1391 |

نگاهی به حواشی و متن فایل صوتی مکالمه

انگار همه چیز از انتخابات 84 و شکست بزرگ خاندان هاشمی در برابر محمود احمدی‎نژاد تازه‎کار آغاز شد. از همان روز خاندان هاشمی گویا نتوانست این موضوع را هضم کند که انتخابات و رقابت‎هایش تمام شده است و مردم به هر تقدیر محمود احمدی نژاد را به اکبر هاشمی رفسنجانی ترجیح داده‎اند و این خانواده خواسته یا ناخواسته تلاش کرد تا چوب لای چرخ دولت بگذارد. ‎اختلاف خاندان هاشمی با دولت در جریان انتخابات 88 رنگ دیگری به خود گرفت و به نوعی تبدیل به مقابله با دولت و حتی نظام شد. روایت اقدامات هاشمی در روزهای پس از انتخابات 88 نیز که دیگر مثنوی هفتاد من کاغذ است و حدیث آن مفصل گفته شده است. 

انتشار فایل مکالمه تلفنی مهدی هاشمی رفسنجانی با نیک‎آهنگ کوثر از کاریکاتوریست‎های فراری که مدیریت سایت ضد انقلاب خودنویس را برعهده دارد، جنجال تازه‎ای است که این روزها دامان خاندان هاشمی را به شدت گرفته است. 

در روزهایی که طباطبایی وکیل خانواده هاشمی در مصاحبه‎ای مدعی شده بود «مهدی هاشمی هیچ کدام از اتهامات را نپذیرفته است» و با همین خط خبری در نظر داشت که مقدمات آزادی مهدی را با قرار وثیقه پیگیری کند، انتشار این فایل صوتی داغ حوادث گذشته را زنده کرد و نقشه های آقای وکیل بی‎ثمر ماند. 

ماجرا از آنجا آغاز شد که در یکی از لینک‎های سایت بالاترین دو فایل از گفت‎وگوی صمیمانه و تلفنی مهدی هاشمی و نیک آهنگ کوثری قرار گرفت که در آن مهدی با ارائه تحلیل‎هایی ساختارشکنانه بارها مقامات جمهوری اسلامی ایران را مورد حمله قرار داده و اپوزیسیون را در براندازی جمهوری اسلامی ضعیف و احمق می‎خواند. 

مهدی هاشمی در بخش‎هایی از این گفت‎وگوی حدودا 20 دقیقه‎ای می‎گوید: «ما داریم رو بازی میکنیم... حرف‎هایی که ماها میزنیم، حرف‎هایی که بابای من زد، از همه حرف‎های آقایون [اصلاحطلب] تندتر بوده است. ما تقسیم کار کردهایم؛ هر کسی کار خودش را میکند؛ بابا کار خودش را میکند. اینها به من گیر دادهاند چون میخواهند وظیفه اصلیام را انجام ندهم... کارهایی که من کردهام، صد برابر بدتر از سخنرانیهای شماهاست و نظام هم میداند که من دارم چه کار میکنم و اینها هم میدانند اخلال‎هایی که در زمان رفتن رییس جمهور ایران به سازمان ملل ایجاد شد، توسط من بوده است و این مسأله حتی به تاجزاده و بهزاد نبوی و رضا خاتمی و اینها هم برخورده است. من خبر دارم. من هم نگفتم کار ما بوده و وارد این بازی نشدم ولی طرف‎های من می فهمند که من کی‎ام و می فهمند من دارم چه کاری علیه نظام میکنم و با من بد هستند...» 

انتشار این فایل موجی از واکنش‎ها را به همراه داشت. محسن هاشمی اولین عضو خانواده هاشمی بود که با مصاحبه خود قصد داشت دسته گل جدید برادر کوچک خود را توجیه کند. محسن در مصاحبه با روزنامه «آرمان» با جعلی خواندن این فایل صوتی گفت: 

«سازندگان این نوار با مونتاژ صداهای پراکندهای که احتمالا از مهدي داشتهاند و تقلید صدای او(؟!) معجونی را به عنوان صدای ضبط شده مهدی ساخته اند.» 

در ادامه اين وكيل خانوادگي هاشمي بود كه در اظهارنظري با جعلي خواندن اين فايل صوتي مدعي شد: «هفته گذشته نیک آهنگ کوثر یکی از روزنامهنگاران ساکن خارج به من ایمیل زد و مدعی شد که فایل صوتی پیش من بوده است و این فایل را به بوذری( فردی که مدعی شده بود مهدی هاشمی از او باج گرفته) تحویل داده است؛ بوذری میخواهد از این طریق مهدی هاشمی را تحت فشار بگذارد تا شکایتش را پس بگیرد چون در دادگاه انقلاب به تازگی روشن شده که ادعای بوذری دروغ بوده است.» 

اما موضعگيري مجدد روز گذشته نيك آهنگ در سايت خودنويس نيز بسيار قابل تأمل است. وي در اظهارنظر جديد خود به صراحت اعلام كرده است: « اگر تا دو هفته پیش کمی نگران اثر انتشار نوارها و فایلهای مهدی هاشمی بودم (چرا که فقط و فقط برای سندیت ضبط شده و از نظر قانونی و اخلاقی از ضبط گفت‎وگوی ایشان دفاع هم میکنم) اما امروز مطمئن هستم که انتشار آن ضررهای جبرانناپذیری به بار خواهد آورد.» 

اما این موج خبری به قدری شدید بود که هاشمی پدر نیز نتوانست در قبال آن سکوت کند. وی به فایل صوتی منتسب به مهدی هاشمی فرزند خود که در رسانههای داخلی منتشر شده است، واکنش نشان داده و آن را ساختگی خوانده است. گفته می‎شود آیتالله هاشمی رفسنجانی با اظهار ناراحتی نسبت به سخنان مطرح شده در این فایل و «مطالب توهینآمیزش» گفته است که «بعید است مهدی این حرفها را زده باشد و فکر میکنم صدای منتشر شده تقلید صدای فتنهانگیزان باشد.» 

پشت پرده این فایل چه بود؟! 

1. اولین احتمالی که به ذهن می‎رسد، سریع الوصول‎ترین آنهاست که در بخشهایی مهدی هاشمی ونیک آهنگ به آن اشاره میکنند. اپوزیسیون چندپاره‎تر شده و به فکر تسویه حساب شخصی با یکدیگر افتاده‎اند و حتی دور کردن خانواده هاشمی از نظام و برگرداندن آیت‎الله هاشمی به جایگاه نامطلوب روزهای پس از فتنه را نیز می‎توان در این راستا دانست ویا حتی با اینکار میخواهند رویارویی خاندان هاشمی با نظام را علنیتر کنند؛ جدالی که البته مهدی هاشمی میگوید از آن گریزان است. 

2. اهل فن معتقدند که مطرح بودن به بدنامی بهتر است از آنکه از عالم سیاست دور بمانی! این فایل صوتی به صورت کامل منتشر نشده است و گویا قرار است که در روزهای آتی قسمت های دیگر آن نیز منتشر شود. بر این اساس هرچند ضد انقلاب ظاهرا از انتشار این فایل عصبانی است اما باید پذیرفت که به هر تقدیر با انتشار این فایل بعد از مدتها باز هم رسانه‎های ضدانقلاب و مواضع‎شان مورد توجه قرار گرفته است و با توجه به نزدیکی به انتخابات باز هم نظراتشان در جامعه بازتاب دارد. 

3. برخی از فعالان اپوزیسیونی ترسیده‎اند که مبادا پروژه‎ای همچون «الماسی برای فریب» از سوی دستگاه‎های اطلاعاتی جمهوری اسلامی در کار باشد و این وسط کسی همچون نیک آهنگ کوثر یا هر کس دیگر نقش سردار مدحی را در آن بازی کند. نظرات منتشر شده در قبال این افشاگری نیک آهنگ و فحاشی های صورت گرفته علیه او به وضوح نشان‎دهنده عصبانیت ضد انقلاب از این افشاگری است... 


برچسب‌ها: مهدی هاشمی رفسنجانی, نیک آهنگ کوثر, جریان فتنه, الماسی برای فریب
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه بیست و پنجم آذر 1391 |
انتخابات مجلس نهم با تمام کش‏ و‏ قوس‏ ها که شاهدش بودیم به پایان یافت. اکنون وقت آن است که با درس گرفتن از تجربیات گران‏ بهایی که انتخابات مجلس نهم برای ما به ارمغان گذاشت، به آینده پیش روی کشور نگاه کنیم.

متاسفانه یکی از تلخ ‏ترین تجریبات انتخابات مجلس نهم، ایجاد فضای تخریبی در رقابت دونی اصولگرایان بود. این فضا نتیجه رویکردی بود که ترجیح داد رقابت را به درون گفتمان وارد کند و به جای تاکید بر اصول و ایجاد وحدت رویه در برابر گفتمان‏های تقلبی، به فکر خالص‏ سازی صرف در بدنه نیروهای انقلاب افتاد. بر این اساس همچنان که پیش ‏بینی می‏ شد، درونی کردن رقابت ضررهای فراوانی به دنبال آورد که دم دستی‏ ترین آن، دو مرحله‏ ای شدن انتخابات در حوزه‏ های بزرگ، ایجاد حساسیت کاذب در رقابت، مایه گذاشتن از روحانیت و تخریب جامعتین از سوی بعضی افراد غافل و در نهایت ایجاد فضای دروغ، شایعه و اتهام پراکنی بود.

این اتفاقات ناگوار در حالی رخ داد که در مواجهه با راهبرد وحدت که در طول انقلاب اصلی‏ ترین ابزار امام و رهبری بود، اندیشه‏ ای به وجود آمد که به بهانه خالص ‏سازی در انقلاب به دنبال ایجاد رقابت در درون گفتمان رفت و دوگانگی میان اصولگرایان را رقم زد.

این رخداد در حالی رقم خورد که مقام معظم رهبری پیش از این، نظر صریح خود درباره دوگانه وحدت و خالص‏ سازی را بیان کرده بودند. معظم له در دیداری که با دانشجویان داشتند تاکید کردند که هم به خالص سازی و هم به وحدت اعتقاد دارند. البته این اعتقاد شرایط هم داشت که ایشان درباره آن فرمودند: «خلوص كه شما مطرح مي كنيد - كه ما بايست از فرصت استفاده كنيم و حالا كه غربال شد، يك عده‌اى را كه ناخالصى دارند، از دائره خارج كنيم - چيزى نيست كه با دعوا و كشمكش و گريبان اين و آن را گرفتن و با حركت تند و فشارآلود به وجود بيايد؛ خلوص در يك مجموعه كه اينجورى حاصل نمي شود؛ ما به اين، مأمور هم نيستيم... اينجورى نيست كه شما بيائيد افراد ضعاف‌الايمان را از دائره خارج كنيد، به بهانه‌ى اينكه مي خواهيم خالص كنيم؛ نه، شما هرچه مي توانيد، دائره‌ى خلّصين را توسعه بدهيد...»


هشدار صریح رهبر انقلاب در سخنرانی عید نوروز امسال در حرم رضوی، نشان داد که گروه ‏های سیاسی نتوانسته ‏اند مسیر را آن‏چنان که انتظار می‏رفت طی کنند: «من يك توصيه هم در زمينه‌ى سياسى بكنم. عزيزان من! برادران! خواهران! در سرتاسر كشور، امروز ما احتياج داريم به اتحاد و يكپارچگى. بهانه‌هاى اختلاف زياد است. گاهى در يك قضيه‌اى سليقه‌ى يك نفر، دو نفر با هم يكسان نيست؛ اين نبايد بهانه‌ى اختلاف بشود. گاهى در كسى يك گرايشى هست، در ديگرى نيست؛ اين نبايد مايه‌ى اختلاف بشود. آراء، نظرات، همه محترمند. اختلاف در درون، منازعه‌ى در درون، موجب فشل ميشود. قرآن به ما تعليم مي دهد: "و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ريحكم" اگر منازعه كنيم، سر مسائل گوناگون - مسائل سياسى، مسائل اقتصادى، مسائل شخصيتى - دست‌به‌يقه شويم، دشمن ما جرى مي شود. يك مقدار از جرأتى كه دشمن در سال هاى گذشته پيدا كرد، به خاطر اختلافات بود.»

با درس گرفتن از تجرببات قبلی و مضار ترجیح رقابت در برابر راهبرد اتحاد که به تبع آن، کسانی که وحدت اصولگرایان را خدشه دار کردند، این‏گونه سزای خطای خود را دیده و مورد نهی رهبری قرار گرفتند؛ نیروهای معتقد به ارزش‏ها باید توجه داشته باشند که در مجلس نهم باید شیوه عملکرد آن‏ها بر اساس کم کردن بهانه‏ های اختلافات برای رسیدن به وحدت پی ریزی شود. بر این اساس، نقش هیات رئیسه مجلس نهم، در ایجاد فضای بدون تنش، نقش بسیار اساسی و مهم باشد.


حداد یا لاریجانی؛ مسئله این است؟

این روزها اگرچه لایحه مهم بودجه در مجلس هشتم در حال بررسی است اما عده ای از نمایندگان مجلس هشتم که در مجلس آینده نیز حضور دارند، به دنبال تعیین رئیس آینده خود هستند. یکی مراسم باغ گیلاس می گیرد؛ دیگری 173 نماینده را دور خود جمع می کند و تیتر روزنامه ها می شود...
صورت مسئله آسان است. همه به دنبال انتخاب فرد مورد نظر خود از طریق تاثیرگزاری بر دوستان خود هستند. اما مسئله مهم و دورن گفتمانی برای اصولگرایان باید این باشد که به دنبال رفع کدورت های ناشی از رقابت انتخاباتی بروند. چرا که در این میان، اصلاحطلبان و جریان انحرافی قطعا با ادامه اختلافات و شکاف ها بیشترین سود را خواهند برد.

منتخبین مجلس نهم باید توجه داشته باشند که مطالبه مردمی از آنها این است که با کم کردن شکاف‏های به وجود آمده به اختلاف سلایق دامن نزنند و به اصلی‏ترین مسائل کشور بپردازند. بر این اساس میتوان از بین دو گزینه مطرح یعنی دکتر علی لاریجانی و دکتر غلامعلی حداد عادل، گزینه ای که در زمینه ایجاد اتحاد میان اصولگرایان و کم کردن بهانه های اختلاف، برتری نسبی بر دیگری داشته باشد را برگزید و سکان هدایت مجلس نهم را به او سپرد.

برچسب‌ها: انتخابات مجلس نهم, علی لاریجانی, غلامعلی حداد عادل, مجلس نهم
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1391 |

پیش به‎ سوی بغداد

چند ماه قبل به واسطه انجام پروژه ای با یکی از دانشجویان اهل ترکیه همراه شده بودم. اگر چه او از اهل تسنن بود اما علاقه فراوانی به انقلاب اسلامی ایران و شخصیت امام خمینی (رحمتاللهعلیه) داشت. بحث به ديدگاه مردم ترکیه درباره سیاست‎‎های دوگانه اردوغان و داوود اوغلو و رابطه دوجانبه ترکیه و غرب و مقایسه آن با شرایط جمهوری اسلامی در تعامل با غرب كشيده شد.

دوست ترک من به داستانی اشاره کرد که ما هیچگاه در تریبون‎‎های رسمی و رسانهای به ابعاد آن نپرداخته بودیم. او در مقایسه رویکرد ایران و ترکیه به غرب، انگشت تأكيد بر حسرت مردم سایر ملل در اثر نگاه به دیپلماسی عزتمندانه جمهوری اسلامی گذاشت. او ميگفت: «سیاستمداران ترکیه آرزو دارند بتوانند با مقامات بلندپایه غربی مذاکره کنند و وقتی یک مقام دسته دوم و سوم آمریکایی، انگلیسی، فرانسوی و نظایر این کشورها میخواهد وارد ترکیه شود، از مدتها قبل کشور به حالت آماده باش درميآيد که فلان مقام وزارت خارجه کشور غربی به ترکیه خواهد آمد. ما مردم ترکیه وقتی میبینیم دیپلمات‎‎های ایرانی با التماس غربی ها بر سر به میز مذاکره با 1+5 حاضر ميشوند اين در حالي است كه در این نشست مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به همراه مقاماتی بلندپایه از آمریکا، انگلیس، روسیه، چین، فرانسه و آلمان حضور دارند، به آزادگی و عزت جمهوری اسلامی ایران حسرت میخوریم. نكته جالبتر اين است که وقتی دیپلمات‎‎های شما [ایران] از جلسه بیرون میآیند، با کمال آرامش میگویند شرط‎‎های غرب را نپذیرفتهاند و در جلسات بعدی بهدنبال نتیجه مطلوب خود خواهند بود.»

***

پس از ماهها توقف مذاکرات جمهوری اسلامی ایران و گروه موسوم به 1+5، مذاکرات استانبول 2 که در اواخر فروردین ماه برگزار شد؛ فتح باب جديدي در زمينه تعامل دوباره ایران و غرب بود.

غربیها پس از تشدید تحریمها، دوباره به میز مذاکره برگشتهاند تا شاید بتوانند با توجه به آغاز مرحله دوم هدفمندی یارانهها، جمهوری اسلامی ایران را از حقوق مسلم خود محروم کنند. اما مذاکرات استانبول نشان داد که راهبرد «فشار و مذاکره» که نتیجه مورد نظر واشنگتن را در دو سال اخیر بههمراه نداشته؛ در شرایط فعلی نیز نه تنها موجب توقف فعالیت‎‎های صلحآمیز هستهای جمهوری اسلامی نمیشود بلکه تحریم‎‎های گسترده علیه تهران، باعث عزم ملی برای گسترش فعالیت‎‎های صلحآمیز هستهای ایران خواهد شد.

برگ برنده ديگر ايران، فتوای تأثیرگذار حضرت آیتالله خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی است که از سوی هیأت ایرانی در مذاکرات رو شد. امروز دیگر افکار عمومی بهویژه در منطقه خاورمیانه به عزم ایران در عدم استفاده غیرمتعارف از انرژی هستهای پي بردهاند چراکه رهبري ایران با این فتوا تأکید دوبارهای بر حرام بودن تولید و تکثیرسلاح‎‎های اتمی کردهاند. بر این اساس میتوان انتظار داشت اعتمادی که بر جو مذاکرات استانبول حاکم شد بر مذاکرات بغداد نیز بیش از گذشته سایه بيفكند.

عامل دیگر موفقیت ایران نیز تقویت طرح گام به گام روسیه است. بهنظر میرسد باراک اوباما در شرایطی که در رقابت سال جاری خود در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا گرفتار چالش‎‎های بسیاری شده، عملا از مواضع اولیه خود کوتاه آمده و به اجرای طرح روسها راضی شده است.

بر این اساس بهنظر میرسد با توجه به برگزاری دور دوم نشستها در بغداد همزمان با 3 خرداد روز آزادسازی خرمشهر و روز ملی مقاومت، در مذاکرات پیش رو در بغداد همه چیز برای رسیدن به توافقی همهجانبه آماده باشد. البته پر واضح است که نمیتوان به سرعت موانع موجود را برطرف کرد و انتظار داشت معضلاتی که در این 10 سال بهوجود آمده به یکباره برطرف شود. اما اگر جهتگیری‎‎ها آنچنانکه در جریان مذاکرات استانبول ۲ پیش رفت، در جهت رسیدن به راه حل‎‎های میانه و منطقی باشد، بهطور قطع میتوان همکاری‎‎های ثمر بخش را جایگزین بیاعتمادی‎‎های گذشته کرد.



برچسب‌ها: ترکیه, پرونده هسته ای, عراق
نوشته شده توسط علی رجبی در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1391 |

فردا روز انتخاب بزرگ است. بر خودم واجب دیدم هر چند کوتاه ولی در وصف 3 مرد بزرگ سطوری بنویسم:

احمد آقای توکلی؛ مردی که تنها و تنها خط اصیل انقلاب شاخص اوست و به همین جهت با هر گروه و فردی که از انقلاب انحراف پیدا کرده مشکل پیدا کرد.

آنها که ظرفیت نقدهای صریح اش را ندارند او را متهم به نق زنی می کنند. اما از نظر من، مشکل از انتقادهای او نیست؛ مشکل از جهان بینی منتقدین رفتار توکلی است که فط نوک بینی شان را می بینند و او را مذمت می کنند که چرا انحرف را زودتر از همه تشخیص می دهد.

کارنامه او در مبارزه با مجاهدین خلق در قبل از انقلاب و سپس انتقادهایش از نخست وزیر موسوی، رئیس جمهور هاشمی رفسنجانی، رئیس جمهور خاتمی و رئیس جمهور احمدی نژاد؛ درست در  موقعی بود که همه دنیا با آنها بودند و هنوز تشت رسوایی شان بر زمان نخورده بود. توکلی زودتر از مدعیان می دید.

من به جهان بینی احمد توکلی رأی می دهم


حاج علیرضا زاکانی از رویش های انقلاب؛ کسی است که این روزها با وجود همه تهمت ها و تخریب ها ؛ پا در رکاب کرده تا نظر صریح رهبری مبنی بر وحدت اصولگرایان [1] را اجرایی کند.

او هم کارنامه پر و پیمانی دارد. مبارزه با فساد (پرونده دانشگاه آزاد، قاضی مرتضوی، کردان، رحیمی، مشایی، سایپا، سمگا و ...) شاخصه اول کسی است که در دوران دوم خرداد مسئول بسیج دانشجویی کشور بود و در مقابل هجمه های اصلاحات آمریکایی ایستاد و مردانه فضای غربزده دانشگاه ها را مدیریت کرد.

من به ایستادگی علیرضا زاکانی رأی می دهم



و آخرین نفر؛ حاج حسین فدایی است. مردی که برای زمین نماندن فرمان رهبری همیشه در میدان است و مشغول تبیین. او هم همچون دو نفر قبلی ید طولایی در مبارزه با فساد دارد.

در وصف او فقط همین را باید گفت که تاریخ هیچ گاه از یاد نخواهد برد سخنان او در اردیبهشت 88 را؛ جایی که پشت پرده فتنه 88 را حتی قبل از آغاز رسمی کودتا با اسم رمز آشوب؛ برای همگان تبیین کرد. بی شک با گذشت تاریخ و روشن شدن ابعاد کودتای سبز، باید بینش و تفکر او را بیش از پیش ستود.

من به بینش و منش حسین فدایی رأی می دهم.


البته هستند کسان دیگری که در لیست فردا صبح من قرار می گیرند... افرادی همچون: الیاس نادران، حسین نجابت، پرویز سروری، اسماعیل کوثری، زهره الهیان، مهرداد بذرپاش، حسین مظفر، غلامرضا مصباحی مقدم، بیژن نوباوه، سید محمود نبویان، حسین مظفر، الهام امین زاده و ...

و البته هستند همفکران دیگری که فردا در انتخابات تهران غائب اند اما امید داریم با حضور آنها بتوانیم  مجلسی  در تراز جمهوری اسلامی ایران شاهد باشیم: غلامعلی حداد عادل، محمد دهقان، علیرضا مرندی، محمدحسین ابوترابی فرد، حسن سبحانی، حسین زاده بحرینی، مسعود میرکاظمی، امیرحسین قاضی زاده، احمد سالک، عشرت شایق و ...


و جمله آخر... برای من مهم نیست که تخریب و هزینه میلیاردی جواب می دهد یا پایداری بر انحراف و کاسبی با فتنه! برای من مهم آن است که انقلاب جوابش را بگیرد...


برچسب‌ها: احمد توکلی, حسین فدایی, علیرضا زاکانی, انتخابات مجلس نهم
نوشته شده توسط علی رجبی در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391 |
اخيرا به بهانه اظهارنظر عجیب اقای حسینیان مبنی بر دادن هیات رئیسه مجلس به زنان، ماله کشیدن رفقایش و توجیه آن و صد البته اصرارش بر موضع قبلی علیرغم بهت همگان؛ گفتگویی قدیمی از او را در سرویس سیاسی پنجره بازخئانی کردیم.

حجت الاسلام روح ا... حسينيان هم رنجنامه الهي اش را براي يكي از رسانه هاي جبهه پايداري ارسال كرده كه در آن با اشاره به برخي سوابق مثبت گذشته اش ـ كه ترديدي در آنها نيست ـ مظلوم نمايي كرده و بدون توجه به تفاوت نقد و روشنگري با تخريب، به مخاطب طوري القا شده است كه ايشان معصوم از خطاست و تناقضي در گفتار و عمل ايشان وجود ندارد و تمامي انتقادها به وي دروغ و بي اساس است.

در اين باره به عنوان دبیر سیاسی هفته نامه پنجره؛ چند نكته را قابل بيان می دانم:


1.  ايشان نوشته اند: «سايت یکی از نمایندگان مجلس مدت‌هاست به هتاكي اينجانب پرداخته و طي مقالات و نامه‌هاي بدون امضاء بنام دانشجويان دانشگاه امام صادق(ع) و ... ». اولا سايت مورد اشاره آقاي حسينيان را قبلا هم حزبي ايشان آقاي دكتر كوچك زاده در صحن علني مجلس به نماينده مورد نظر نسبت داد كه همان جا پاسخ شنيد كه اين سايت متعلق به او نيست و گروهي از همفكرانش آن را اداره مي كنند. ثانيا احتمالا مصاديق هتاكي در سايت مورد اشاره ايشان، بازخواني گفتارها و عملكرد ايشان در عين رعايت انصاف بوده است كه اگر ايشان معتقد به عدم نقدپذيري اند مساله چيز ديگري است. ثالثا سايت مورد اشاره، نامه اخير به اسم دانشجويان امام صادق را منتشر نكرده كه بخواهد پاسخ دهد. رابعا ايشان پاسخ دهد كه نقد مواضع هتاكي است يا فحاشي و دروغگويي عليه يك نماينده اصولگرا در مجلس؟!

2. ايشان با نوشتن اينكه «اينجانب را متهم به تذبذب سياسي و مخالفت با ولايت فقيه نموده است و استدلال كرده است كه حسينيان اول با خاتمي بود و سپس عليه وي»، حمايت قبلي خود از خاتمي را اتهام دانسته و رد كرده است. اولا آيا ايشان فراموش كرده است كه سال 1387 در جمع دانشجويان گفته: «من ايشان (خاتمی) را روحاني روشنفكري مي‌دانستم كه البته با ايشان اختلاف هم داشتم اما آن زمان به دليل اينكه جناح حاكم نوعي فضاي بسته بوجود آورده بود و در جامعه انحصارطلبي احساس مي‌شد گمان كردم كه وظيفه است اين انحصار و بسته بودن جامعه شكسته شود لذا تنها راه رسيدن به اين اهداف را حمايت از خاتمي مي‌دانستم اما نمي‌دانستم كه اين باز شدن فضا به سوي جاري شدن سيلي مي‌رود كه نزديك بود همه چيز را از بين ببرد. وي با تأكيد براينكه متأسفانه در اين دوران از چاله درآمده و به چاه افتاديم ... من بعد از آن دوران رسماً عذرخواهي كردم و گفتم كه حمايت من از خاتمي اشتباه است ... براي آقاي خاتمي در جريان 18 تير نقش منفي احساس نمي‌كنم ... بنده با تفكر آقاي خاتمي مخالف هستم اما معتقدم كه خاتمي اهل توطئه نبود و در اين مسائل دخالتي نداشت.» كه سند اين مطلب در خبر شماره 8702301211 خبرگزاري فارس موجود است.

ثانيا رفتار سياسي ايشان در مقطع دوم خرداد 76 به مراتب از راي دادن صرف به خاتمي بدتر بوده است. ايشان با تاسيس و تقويت «جمعيت دفاع از ارزشها» به نام ارزشهاي انقلاب، دو پاره كردن و ايجاد انشعاب در جريان اصلي جبهه نيروهاي انقلاب را دنبال نمودند و سپس از نامزدي خاتمي حمايت كردند. اين كار كه به تضعيف جبهه اصولگرايي در آن زمان منجر شد الان هم توسط ايشان و دوستانشان در جبهه پايداري دقيقا پيگيري مي شود. آنها با وجود حضور در جلسه اوليه جبهه متحد به ميزباني احمدي نژاد در آبان 89، بعد از خانه نشيني وي از جبهه متحد خروج كردند و جبهه نيروهاي انقلاب را دو شقه كرده و زمينه منازعه و اختلاف دروني اصولگرايان را فراهم آوردند كه اثر اين اختلاف تا سالها باقي خواهد ماند. اين همان رنج اصلي است كه ايشان بايد برايش رنجنامه و بعدها توبه نامه بنويسد.

3.  در رنجنامه آقاي حسينيان «تجليل‌كننده از هاشمي و سپس انتقادكننده از وي» بودن انكار و اتهام دانسته شده است. اولا مگر ايشان در سال 83 که انتقادات جدی جریان حزب الله نسبت به آقای هاشمی رفسنجانی تشدید شده بود، در مرکز اسناد انقلاب اسلامی براي تجلیل از آقای هاشمی اين عبارات غير معمول و سوال برانگیز را بر زبان نرانده است؟ «معمار سازندگي زيرساختهاي تاريخ معاصر ايران نوين ... شخصيت تاريخي حضرت‌عالي ... يكي از بزرگترين، تأثيرگذاران، تاريخ‌سازان و تحول‌سازان تاريخ معاصر ... آزادي جزو ماهوي شخصيت ايشان ... »[1].

آيا تملق نكردن از آقاي هاشمي رفسنجاني نياز به علم غيب داشت كه ايشان در رنجنامه خود ادعا مي كند: «اگر منظورتان اين است كه چرا از اول در مقابل خاتمي و هاشمي موضع منفي نگرفتم كه اعتراف مي‌كنم كه بنده علم غيب نداشته‌ام و اگر علم غيب هم داشتم شرعاً نمي‌توانستم بر مبناي علم غيب عليه افراد موضع‌گيري كنم» و آيا خيل عظيم علما و مراجع حامي ناطق نوري ـ از جمله علامه مصباح ـ كه در دوم خرداد 76 از آقاي خاتمي حمايت نكردند و در جمعيت دفاع از ارزشها حاضر نشدند بر اساس علم غيب كار كردند؟


4
.  استناد به مواضع اوليه و ثانويه امام راحل (ره) درباره آقاي منتظري نمي تواند مستمسك و توجيه گر رفتار متناقض و تملق گونه ايشان باشد چراكه اولا قياس مع الفارق است و امام فرمودند من از ابتدا هم مخالف قائم مقامي منتظري بودم و ثانيا اگر هم درست باشد، مگر اعتقاد نادرست اعضاي جبهه پايداري در مواقعي كه احكام رهبري مثل حكم اخير مجمع تشخيص با روش آنها متناقض در مي آيد، اين نيست كه آن را مصلحت سنجي دانسته و مصلحت سنجي را نيز تنها از ولي فقيه بلااشكال مي دانند؟ خب به زعم دوستان، امام و رهبري در مواردي مصلحت سنجي كرده اند و آنها حق استناد به آن را ندارند.

 
5.  ايشان نوشته است: «من مي‌دانم فرياد بدگويي از مسلمان مورد رضاي خدا نيست؛ اما همان خدا به مظلومين اين اجازه را داده است كه گاهي فرياد برآورد: لَا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنْ الْقَوْلِ إلَّا مَنْ ظُلِمَ.» مناسب است ايشان به همين استناد پاسخ دهد كه چرا در صحن علني مجلس و در همين به اصطلاح رنجنامه به دروغ برخي عدم حضور هاي دكتر زاكاني را ـ كه در ماموريت كميسيون اصل 90 و پيگير پرونده هاي مفاسد اقتصادي بوده ـ به مدرك دكتراي او نسبت داده، در حالي كه ايشان قبل از شكل گيري مجلس هشتم هم مدرك دكتراي عمومي و هم مدرك دكتراي تخصصي خود را اخذ كرده است؟ و آيا فحاشي ايشان در كميسيون اصل نود مصداق «جهر بالسوء» مجاز قرآني است؟! 6. ايشان پرسيده است: «گناه من چيست؟ آيا در مقابل حاكميت اسلامي سر به شورش برداشته‌ام؟ آيا در مقابل ولايت ايستاده‌ام؟» اولا مساله اين نيست كه چه كسي گناهكار است و روشن است كه غير معصوم را از خطا برائتي نيست. موضوع اين است كه كسي اشتباهات خود را نبيند و تنها ديگران را با عبارتي نظير هوادارن حاميان ساكتين فتنه متهم كند يا بدون سند از 77 خانه اجاره اي جبهه متحد در تهران سخن بگويد يا با عصبانيت در كميسيون اصل نود حاضر شود و فحاشي كند. ثانيا چرا آقاي حسينيان يكبار به طور واضح اعتراف نمي كند كه يكي از 4 دليل استعفاي دي ماه 88 ايشان انتصاب آقاي قاضي عسگر از سوي رهبري بوده است؟ چرا هر وقت از اين موضوع سخن به ميان مي آيد تنها دلايل ديگر را بر مي شمرد؟ بالاخره وقتي ايشان خود را موسي مي داند، خضر كيست كه تصميماتش را فهم نمي كند؟ ثالثا به نظر مي آيد ايشان به دليل همان ظاهرگرايي و بي عمقي مندرج در استعفانامه اش نبايد به سياست گام مي نهاد تا دچار اين مشكلات نشود كه اكنون بخواهد رنجنامه بنويسد.


7. يكي از موارد تناقض ايشان بحث قبول داوري جامعتين در گذشته و مخالفت كنوني با آنهاست: « الان هم اعلام مي‌كنم داوري عادلانه‌ي جامعتین را پذيرا هستم، ولي حضور بی واسطه و مستقیم این دو نهاد مقدس در انتخابات را نه مصلحت جامعتين مي‌دانم و نه مصلحت انقلاب. امروز رقابت بين اصول‌گرايان و به اصطلاح اصلاح‌طلبان نبود تا جامعتين بر حكم وظيفه از اصول‌گرايان حمايت كنند. امروز رقابت بين دو جناح اصول‌گرا بود، اصول‌گراياني كه روي مباني تأكيد داشتند و حمايت جامعتین از يكي از اين‌ها را ضربه‌‌اي می‌دانم بر اين دو نهاد ضروري الوجود.»

اولا در اين نوشته ايشان جامعتين را تلويحا متهم به عدم رعايت عدالت كرده است.


ثانيا انتقاد وي به حضور جامعتين در انتخابات در تضاد با بيان امام و رهبري است كه در ابتداي رنجنامه خود را سرباز ايشان خوانده است. حضرت امام خمینی (ره) در وصیت نامه سياسي- الهي خويش مرقوم فرمودند: «به‌جامعة ‌محترم ‌روحانیت‌، خصوصاً مراجع‌ معظم وصیت ‌می‌کنم‌ که ‌خود را از مسائل ‌جامعه، خصوصاً مثل ‌انتخاب ‌رئیس ‌جمهور و وکلای ‌مجلس‌، کنار نکشند و بی‌تفاوت‌نباشند» و مقام معظم رهبري نيز به آيت ا... يزدي رئيس جامعه مدرسين فرموده اند: «شما اگر ديديد يک آدم نااهل دارد به مجلس مي‌رود نمي‌توانيد ساکت بنشينيد، به هر حال وظيفه شرعي امثال شماهاست». رهبر معظم انقلاب همچنين در ديدار كرمانشاه فرمودند: «روحانى‌اى كه كنار بنشيند، به مردم بگويد شما برويد حركت كنيد، اقدام كنيد، راه به جائى نخواهد برد. آن روحانى‌اى موفق است كه راه بيفتد، بگويد برويم؛ نه اينكه بگويد برويد. روحانى بايد وسط ميدان، جلوى مردم و اهل اقدام باشد»  آيا حضور موثر حضرات آيات مهدوي كني و يزدي جز مصداقي براي اين بيان گهربار است؟



ثالثا أقاي حسينيان با كمال تعجب داوري جامعتين را تنها بين اصولگرايان و اصلاح طلبان مجاز دانسته است! آيا معناي داوري جز اين است كه دو گروه خودي كه با هم اختلاف كردند و براي رفع آن به حكم مرضي الطرفين مراجعه كنند؟ آيا از نظر ايشان معناي داوري عوض شده يا اصلاح طلبان هم خودي شده اند؟

در همین ارتباط:

* بازخوانی گفتگویی متفاوت با روح الله حسینیان/ وحدت زیر چتر جامعتین خوب است!
* تلاش مثبت برای اصلاح مواضع تامل برانگیز حسینیان
* نامه جمعی ازمسئولان و اعضای سابق‌بسیج‌دانشجویی به حسینیان

پی نوشت:
البته امید ندارم که این حرفها در گوش کسی که لباس روحانیت پوشیده اما دهانش را به فحاشی در مجلس باز کرد و عقده هایش را خالی کرد، موثر بیفتند. فاعتبروا یا اولی الابصار...

برچسب‌ها: روح الله حسینیان, هفته نامه پنجره, جبهه پایداری, جامعتین
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1391 |
در نقد سخنان جناب غلامحسین الهام

سخنان ساختارشکنانه غلامحسین الهام، از یاران گذشته و امروز احمدی‎نژاد و ارائه برخی تحلیل‎‎های شاذ و کمیاب درباره انتصاب‎‎های مجمع تشخیص مصلحت نظام و همچنین منتسب کردن جبهه متحد اصول‎گرایان و بانیان شکل‎گیری راهبرد وحدت (جامعه مدرسین و جامعه روحانیت) به هاشمی رفسنجانی، جنجال بزرگی را در هفته گذشته به‎دنبال داشت.
برای فهم درست تناقضات سخنان الهام، ابتدا باید نگاهی به بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای مجمع تشخیص در ابتدای سال 1391 داشته باشیم. ایشان در این دیدار مجمع را مظهر خرد جمعی در نظام اسلامی دانستند و تأکید کردند: بخشی از اساسی‎ترین مسائل کشور در مجمع حل و فصل می‎شود که این موضوع نشانگر جایگاه بسیار مهم مجمع تشخیص مصلحت نظام است.

رهبر انقلاب همچنین در بخش دیگری از بیانات خود، مشورت دادن به رهبری برای سیاست‎‎های کلی نظام و تنظیم این سیاست‎‎ها، که در واقع هندسه اساسی نظام و قوای سه‎گانه است، را از وظایف مجمع برشمردند. ایشان به موضوع حل معضلات کشور به‎عنوان یکی دیگر از وظایف مجمع تشخیص مصلحت نظام اشاره و تأکید کردند: وظیفه دیگر مجمع، تشخیص مصلحت در مواردی است که بن‎بست به‎وجود می‎آید. (khamenei. ir)

الهام چه گفت؟

با وجود این، غلامحسین الهام در مصاحبه با سایت رجانیوز، در پاسخ به این ابهام که چرا منصوبان رهبری در مجمع تشخیص، که در دور دوم انتخابات هم حضور دارند، در لیست جبهه پایداری غایب هستند، مدعی شده است که رهبر انقلاب برای جلوگیری از «بیکاری» برخی چهره‎‎های سیاسی، آنان را به عضویت مجمع تشخیص منصوب کرده است!

الهام در این مصاحبه گفته است: «به‎نظرم مقام معظم رهبری می‎خواهند از همه چهره‎‎های سیاسی موجود جامعه، به‎خصوص افرادی که احتمال می‎رود به مجلس نتوانند ورود کنند، استفاده کنند. بیکاری برای سیستم، مزاحمت ایجاد می‎کند. در مجمع تشخیص مصلحت، انتصاب خود افرادش هم یک جور مصلحت است. هم مصلحت است و هم باید از اطلاعات آن‎ها در یک جائی در نظام استفاده شود که می‎شود.»

وی در ادامه نیز ادعا کرده که مجمع تشخیص کارآیی خود را از دست داده است: «تثبیت آقای هاشمی را هم رهبری بر تغییر وی ارجح می‎بینند، ولی معلوم است که مجمع کارآیی خود را از دست داده است. شاید این‎طور تلقی شود که این عدم کارآیی به‎دلیل نسبت مجمع با دولت و رفتار‎های تند و کینه‎ورزانه آن با دولت است و دولت که عوض شود، این کارآیی‎‎ها برمی‎گردد و رفتار‎ها تغییر می‎کنند.»

با مقایسه اظهارنظر آقای الهام، آن هم نزدیک به 10 روز پس از صحبت‎‎های رهبری، این سؤال اساسی پیش می‎آید که چرا غلامحسین الهام، نهادی حکومتی، که به فرموده رهبر انقلاب «مظهر خرد جمعی در نظام اسلامی» است، را فاقد کارآیی و جایی برای سرگرم کردن «بیکاران سیاسی» توصیف کرده است!
 
http://etedaal.ir/UserUpload/Image/29588.jpg

این اولین تناقض نیست!

البته این اولین‎بار نیست که مواضع آقای الهام با مواضع بزرگان تناقض عجیب دارد. رسانه‎ای‎ها یادشان نرفته که الهام چقدر بر الحاق سازمان حج و زیارت به سازمان گردشگری پافشاری کرد؛ در حالی که موضع نظام در این ‎باره کاملا مشخص بود.

در جریان هشدار‎های بزرگان درباره قدرت گرفتن جریان انحرافی نیز این عضو جبهه پایداری برخلاف مشی حضرت آیت‎الله مصباح یزدی رفتار کرد و جریان انحرافی را موهوم خواند؛ این تناقض به حدی رسیده است که حکایت از تضاد گفتمانی میان این عضو جبهه پایداری با علامه مصباح یزدی دارد.

آیت‎الله مصباح در این زمینه می‎فرمایند: «در چند سال اخیر، چنین احساسی پیش آمده که خطری پیچیده نسبت به اساس فکری جامعه در حال شکل‎گرفتن است و شیطان تمام تجربیات و حیله‎‎های خود را به‎کار گرفته تا طرز فکری انحرافی را در جامعه القاء کند... هدف این تفکر انحرافی آن است که در آینده این تصور القا شود که تمام فعالیت‎ها، طرح‎‎ها و خدمات‎ انجام‎شده در این چند سال، از جانب یک نفر منحرف بوده و او بزرگ‎ترین استراتژیست عالم است و هر کاری که انجام داده‎ایم از او الهام گرفته‎ایم و بنابراین او باید رییس‎جمهوری آینده شود و کشور را اداره کند... نوک پیکان جریان انحرافی به طرف اسلام و ارزش‎‎های اسلامی نشانه رفته است» (29 اردیبهشت 90) «... اگر همه این سخنان (مواضع جریان انحرافی) فقط در حرف خلاصه می‎شد، امکان داشت آن‎ها را حرف‎‎هایی دیوانه‎وار به حساب آوریم، اما به دست گرفتن گلوگاه‎‎های اقتصادی و پروژه‎‎های عظیم اقتصادی کشور، ایجاد شبکه عظیم سیاسی در وزارتخانه‎ها، استانداری‎‎ها و نهاد‎های دولتی و خصوصی، سفر‎های خارجی و ارتباط‎ معنادار با شخصیت‎‎های خارجی، تفسیر‎های معنادار از قیام مسلمانان در شمال آفریقا (بیداری انسانی)، سوق دادن هدف‎‎ها به‎سوی انگیزه‎‎های ملی و تضعیف جایگاه ولی‎فقیه، همه و همه ما را به این نتیجه می‎رساند که این حرکت‎‎ها نمی‎تواند فقط به‎خاطر رییس‎جمهوری شدن و قدرت باشد، بلکه هدف از بین بردن اسلام و ارزش‎‎های اسلامی است.» (8 خرداد 90)

غلامحسین الهام اما در 29 مهرماه 90 و در جریان برگزاری سومین کنگره سراسری کانون دانشگاهیان ایران اسلامی در دانشگاه شهید بهشتی گفته است: «بنده موافق واژه جریان انحرافی نیستم، بلکه معتقدم چند نفری هستند که مبانی و گفتمان آن‎ها دچار انحراف شده است». در حالی که نظر علامه مصباح چیز دیگری است: «هدف این تفکر انحرافی آن است که در آینده این تصور القا شود که تمام فعالیت‎‎ها در این چند سال از جانب یک نفر منحرف بوده».

البته این، تنها موضع عجیب الهام درباره جریان انحرافی نیست. پیش از این نیز وی به درخواست روزنامه ایران برای مصاحبه پاسخ مثبت داده بود و در گفت وگویی 3 ساعته که به نوشته این ‎روزنامه «صمیمی» بود و به یک «جلسه درد دل» تبدیل شد مطالب جنجالی دیگری را نیز بیان کرده بود.
 
آنچه آن خسرو کند شیرین بود

سخنان الهام همان‎طور که انتظار می‎رفت، به سرعت مورد سؤال و واکنش روحانیت و اصول‎گرایان قرار گرفت.

حجت‎الاسلام محمدتقی رهبر، رییس فراکسیون روحانیت مجلس، گفت: «کسی که خود حقوقدان است نباید قضاوت کند و بهتر است به‎جای مواضع سیاسی، حقوقی حرف بزند و مبنای انتخاب رهبری را بیکاری نداند... طرح این موضوع که «جایز نیست عده‎ای بیکار باشند و باید به مجمع بروند» توهین به انتخاب رهبری است.»

حجت‎الاسلام شیخ جعفر شجونی، عضو جامعه روحانیت مبارز نیز، اظهارات غلامحسین الهام را «توهین» توصیف کرده و گفت: «بنده ممکن است از برخی افراد در مجمع تشخیص دل پر خونی داشته باشم، ولی چون تابع ولی فقیه هستم و ایشان جذب حداکثری و دفع حداقلی را عنوان کرده‎اند، لذا «آنچه آن خسرو کند شیرین بود»، بنابراین اطاعت از ولی فقیه بر من واجب است ولو هر کس را در هر مقامی تعیین بفرمایند...»

پاسخ الهام

غلامحسين الهام اما پس از این اعتراضات، در حاشيه مراسم يادبود سردار سوداگر به خراسان گفت: اگر تعبيرات من را در آن مصاحبه به دقت مطالعه کنيد اين تفسيرهاي اشتباه به وجود نخواهد آمد. وی توضیح بیشتری در این باره نداد.

اعتراض به مصاحبه عجیب الهام اما، امروز هم ادامه یافت تا جائیکه صدای کیهان هم در آمد. روزنامه کیهان در شماره امروزش درباره سخنان الهام نوشته است: اظهارات نسنجیده و تعجب آور اخیر غلامحسین الهام در مورد مجمع تشخیص مصلحت نظام مورد سوءاستفاده گسترده ضد انقلاب خارج نشین و روزنامه های متعلق به جریان اصلاحات قرار گرفته است.

کیهان تاکید کرده است، الهام اظهارات خود را تصحیح کرده و از ملت عذرخواهی کند.

اعتراض امام جمعه تهران

در همین حال، حجت الاسلام کاظم صدیقی امام جمعه موقت تهران، امام جمعه موقت تهران در واکنش به اظهارات اخیر الهام در خصوص عضویت افراد بیکار در مجمع تشخیص برای جلوگیری از مزاحمت آنان برای نظام، به مهر گفت: این حرف‌ها، حرف کسانی است که خیلی بنیه ای ندارند، اگر بنیه علمی و تقوایی داشتند این حرف های ناشیانه را نمی‌زدند.

برچسب‌ها: غلامحسین الهام, مجمع تشخیص, جبهه پایداری
نوشته شده توسط علی رجبی در یکشنبه سوم اردیبهشت 1391 |

انتخابات، آن نقطه اساسی وصل افکار و آرای مردم به بدنه نظام اجرایی است. بر همین اساس، یک مجلس صالح، سالم و قوی می‎تواند بر عملکرد همه دستگاه‎‎های کشور به‎خصوص دولت و قوه قضاییه اثر بگذارد.

یکی از بزرگ‎ترین آفاتی که فهرست‎‎های انتخاباتی و ائتلافی به آن دچار هستند، این است که برای انتخاب نامزد‎های اصلح از بین نامزد‎های صالح، سهم‎خواهی به‎جای تخصص‎گرایی حاکم می‎شود؛ مشکلی که در جبهه متحد اصول‎گرایان به هیچ عنوان اتفاق نیفتاد، چراکه جبهه متحد اصول‎گرایان بر اساس شاخصه‎ها و امتیازبندی معیاری، نفرات خود را مشخص کرده است.

با این‎حال برخی افراد با تعلقات سیاسی دیگر که در فهرست جبهه متحد اصول‎گرایان قرار نگرفته‎اند؛ مدعی‎ هستند که نامزد‎های فهرست جبهه متحد اصول‎گرایان بر اساس تعلقات حزبی و گروهی انتخاب شده و معیاربندی درستی در این فهرست مرجع - که عصاره اصول‎گرایان را در خود جای داده - رعایت نشده است. پاسخ روشنی که می‎توان به این شبهه داد، پاسخی عملی است چراکه حضور افرادی همچون دکتر حداد عادل، سردار کوثری، دکتر الهام امین‎زاده، دکتر زهره طبیب‎زاده نوری، دکتر علیرضا مرندی، دکتر مسعود میرکاظمی و...در ليست جبهه متحد که به هیچ گروه و حزب سیاسی تعلق ندارند؛ خود نشان از حاکمیت معیار‎ها و ملاک‎‎های ارزشی به‎جای سهم‎خواهی‎‎های متداول در سایر ائتلاف‎‎های سیاسی است.

بر این اساس، لیست منتشر شد از جانب جبهه متحد اصول‎گرایان بر اساس ترکیب موزونی از تخصص، تعهد و ایمان بنا نهاده شده است و نقطه قوتش این است که این فهرست مورد تأیید علمای بزرگی چون آیت‎الله یزدی (رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم) و آیت‎الله مهدوی کنی (دبیر جامعه روحانیت مبارز) است؛ براي اثبات اين ادعا در ادامه مروري خواهيم داشت بر تخصص و فعاليتهاي برخي از اعضاي عضو اين ليست انتخاباتي:

  جانبازان و ایثارگران

از بین 30 کاندیدای جبهه متحد اصول‎گرایان، 8 کاندیدا از خانواده معظم شهدا هستند و 9 نفر نیز به افتخار جانبازی نائل شده‎اند. همچنین 19 نفر از لیست جبهه متحد، رزمندگان دوران پر افتخار دفاع مقدس هستند که شش نفر از آن‎ها از فرماندهان این دوران پرنور هستند. دکتر مجتبی رحماندوست از جانبازان سرافراز جنگ تحمیلی و مسئول واحد ایثارگران جبهه متحد اصول‎گرایان است. وی که سابقا مشاور رییس‎جمهوری در امور ایثارگران بود، به‎دلیل اعتراض به فعالیت‎‎های گروه انحرافی در دولت نامه‎ای به رییس‎جمهوری نوشت که باعث برکناری او شد.

حسین فدایی، دبیر کل جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی که از چهره‎‎های شناخته شده این فهرست است؛ علاوه‎بر حضور در جبهه‎‎های حق علیه باطل، در دوران پیروزی انقلاب نیز با تشکیل گروه بدر به مبارزه با رژیم ستم‎شاهی پرداخته است. وی در مجالس هفتم و هشتم در کمیسیون اصل نود قانون اساسی فعالیت داشت. حضور جانبازان و رزمندگان سرافراز دیگری همچون زاكاني، کوثری، سروری، نادران، خانی، رودکی و... در لیست جبهه متحد سبب شده که مطالبات خانواده‎‎های شهدا، جانبازان و رزمندگان در مجلس آینده بی‎پاسخ نماند.

اقتصاد

با توجه به شرایط اقتصادی کشور و وضعیت معیشتی مردم و ایده‎آل‎‎ها و آرمان‎‎های اصول‎گرایی که همان آرمان‎‎های ناب انقلاب اسلامی است، توجه به اقشار کم درآمد اجتماعی و عدالت اقتصادی از اولویت‎‎های اقتصادی این لیست است. لیست جبهه متحد در عرصه اقتصادی یکی از قوی‎ترین لیست‎‎های انتخاباتی در تمام دوره‎‎های مجلس شورای اسلامی است. بر همین اساس در فهرست جبهه متحد اصول‎گرایان دانش‎آموختگانی در رشته اقتصاد همچون دکتر احمد توکلی، حجت‎الاسلام دکتر غلامرضا مصباحی‎مقدم، دکتر الیاس نادران، دکتر مسعود میرکاظمی، حسین فدایی و مهندس محمدرضا باهنر حاضر هستند.

احمد توکلی، سخن‎گوی دولت شهید رجایی و وزیر کار و امور اجتماعی مستعفی کابینه اول میر حسین موسوی بوده است. وی در دوره اول مجلس، نماینده بهشهر و در دوره‎‎های هفتم و هشتم، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی بوده است. احمد توکلی در سال 1375 از دانشگاه ناتینگهام، دکترای اقتصاد اخذ کرده و هم اکنون استادیار گروه علوم اقتصادی دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی دانشگاه شهید بهشتی است.

غلامرضا مصباحی‎مقدم، نماینده  مجلس شورای اسلامی و رییس سابق کمیسیون اقتصادی مجلس؛ عضو جامعه روحانیت مبارز تهران، کارشناس، نویسنده و پژوهش‎گر اقتصادی و استاد دانشگاه امام صادق (علیه‎السلام) است. وی دارای سوابق درخشان علمی است و درجه کارشناسی ارشد اقتصاد و دکترای فقه را داراست.

الیاس نادران در سال 1996 از دانشگاه کلرمون فران فرانسه در رشته اقتصاد عمومی، دکترای تخصصی گرفته است. وی عضو هیأت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران است و در دوره دکتری اقتصاد بخش عمومی در این دانشکده تدریس می‎کند. وی نماینده مجالس هفتم و هشتم و در حال حاضر عضو کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی است.

نادران از اصول‎گرایان مطرح و از منتقدان مفاسد اقتصادی در دولت احمدی‎نژاد محسوب می‎شود. محمدرضا باهنر، دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین و نماینده مجلس شورای اسلامی در دوره‎‎های دوم، سوم، چهارم، پنجم، هفتم و هشتم نیز که به‎طور پیوسته در تمامی این سال‎ها عضو کمیسیون برنامه و بودجه و کمیسیون تلفیق بوده، یکی از باسابقه‎ترین و خبره‎ترین نمایندگان کشور در مجلس شورای اسلامی است.

صنعت و فن‎آوری

مهندس حمید فرمانی، دیگر نامزد جبهه متحد اصول‎گرایان از فعالان عرصه صنعت است. وی در رشته مدیریت صنعتی دانشگاه علامه طباطبایی تحصیلات خود را گذرانده و فعالیت خود در گروه تولیدی سایپا را از سال 78 به‎عنوان کارشناس شروع کرد و بعد‎ها به‎جایگاه مدیریت توسعه سیستم‎ها و مدیر مطالعات راهبردی رسید.
وی که دو سال به‎عنوان مدیر نمونه معرفی شد، سابقه فعالیت در شرکت تأمین اجتماعی و سازمان صندوق بازنشستگی کشور را نیز داراست. فرمانی یکی از اصلی‎ترین دلایل حضور خود را حمایت از اقشار کارگری با اتکا به سیاست‎گذاری‎‎های کلان در عرصه امور اقتصادی و کارگری می‎داند.

با اندکی تأمل در حوزه صنعت انرژی، درمی‎یابیم که با وجود پیشرفت‎‎های کشورمان به‎ویژه در سال‎‎های اخیر در حوزه‎‎های صنایع هوافضا، نفت و گاز و... هنوز نیاز به حمایت‎‎هایی جدی از حوزه‎‎های صنعت و فن‎آوری کشور داریم تا بتوانیم ایران اسلامی را به قطب اول صنعت در منطقه تبدیل کنیم.

بر همین اساس جبهه متحد اصول‎گرایان با حضور عنصر متخصص و با تجربه‎ای نظیر دکتر میرکاظمی، وزیر سابق نفت و بازرگانی سعی دارد با کلان نگری و دید سیستماتیک وی در برنامه‎ها، نیاز‎های بخش نفت و گاز کشور را مرتفع سازد.

مهندس مهرداد بذرپاش نیز از دیگر چهره‎‎های سرشناس جبهه متحد اصول‎گرایان در عرصه صنعت است. بذرپاش، فارغ‎التحصیل در رشته مهندسی صنایع از دانشگاه شریف و سرپرست سابق بسیج دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف است. یکی از سوابق درخشان مهرداد بذرپاش در عرصه صنعت، اشتغال وی در سمت مدیر عاملی سایپا است. دیگر فعال عرصه صنعت در لیست جبهه متحد اصول‎گرایان، حسین نجابت نماینده مردم تهران در مجالس هفتم و هشتم است. او دارای مدرک دکترای فیزیک هسته‎ای از دورهام انگلستان است. قائم مقام مرکز پژوهش‎های مجلس شورای اسلامی و ریاست کمیسیون جهاد اقتصادی، از دیگر نقاط برجسته کارنامه اوست.

امور فرهنگی

وجود چهره‎‎های فرهنگی شاخصی چون دکتر غلامعلی حداد عادل، دکتر حسین مظفر، حجت‎الاسلام و المسلمین محسن کازرونی، حجت‎الاسلام ابوترابی‎فرد، فاطمه رهبر، دکتر لاله افتخاری و محمود فرشیدی، اولویت مسائل فرهنگی را در جبهه متحد نشان می‎دهد.

مقام معظم رهبری بار‎ها فرهنگ را زیربنای همه ارکان کشور از جمله اقتصاد دانسته‎اند و با توجه به آن‎که ایشان در 20 سال اخیر بار‎ها تعابیری همچون شبیخون فرهنگی، ناتوی فرهنگی و اخیرا جنگ نرم را به‎کار برده‎اند، ضرورت توجه به حوزه فرهنگ به‎ویژه در مجلس شورای اسلامی دوچندان می‎شود. به جرأت می‎توان گفت یکی از نقاط قوت جبهه متحد در حوزه فرهنگ است زیرا رییس کمیسیون فرهنگی مجلس هشتم، دکتر حداد عادل و همچنین سه تن از اعضای فعال آن یعنی لاله افتخاری، فاطمه رهبر و حجت‎الاسلام ابوترابی در لیست جبهه متحد اصول‎گرایان تهران قرار دارند و تجربه آن‎ها در مجلس هشتم و کارنامه مثبت‎شان در این حوزه، قطعا به پیشرفت دوچندان فرهنگ کمک خواهد کرد.

لاله افتخاری، نماینده مردم تهران در مجالس هفتم و هشتم و دارای مدرک دکترای علوم قرآنی است؛ همچنین وی همسر و فرزند شهید است. مطالعات و تحقیقات وی در موضوعات حقوق زنان، الگوی زن مسلمان و علوم قرآنی در سمینار‎ها و میزگرد‎های تلویزیونی از شبکه‎‎های داخلی و برون مرزی مطرح شده است. وی به‎عنوان زن نمونه از سوی مؤسسه فرهنگی شجره طوبی لوح افتخار دریافت کرده است. افتخاری در حال حاضر داور مسابقات قرآنی و پژوهشی، عضو گروه مبلغان زبان‎دان امور بین‎المللی سازمان حج و زیارت، عضو جمعیت زنان انقلاب اسلامی و عضو دائم مرکز دانش پژوهان شاهد است. وی دارای ۲۱ اثر پژوهشی و تألیفات متعددی در زمینه علوم قرآنی است.

فاطمه رهبر، نماینده مردم تهران در مجلس هفتم و هشتم و عضو فراکسیون زنان و عضو شورای مرکزی حزب موتلفه اسلامی بوده است. فاطمه رهبر، دارای مدرک فوق لیسانس گرافیک است. وی فعالیت‎‎های فرهنگی‎اش را از تدریس در آموزش و پرورش آغاز کرده و پس از آن در صدا و سیما به‎عنوان مدیر تولید شبکه اینترنت، دبیر شورای عالی سیاست‎گذاری اینترنت سازمان و مدیر شبکه اینترنتی جوان فعالیت کرده است.

حجت‎الاسلام محمد حسن ابوترابی‎فرد نیز نماینده مردم قزوین در مجلس شورای اسلامی در دوره‎‎های هفتم و هشتم بوده است. وی در مقاطع مختلفی نائب رییس مجلس شورای اسلامی بوده؛ حجت‎الاسلام ابوترابی همچنین عضو جامعه روحانیت مبارز و برادر شهید بزرگوار سید علی اکبر ابوترابی (که به سید الاسرا معروف بود) است.

جبهه متحد اصول‎گرایی چهار تن از فعالان و نخبگان فرهنگی کشور را که در مجلس هشتم در لیست حضور نداشتند؛ در فهرست نامزد‎های مورد حمایت خود برای مجلس نهم قرارداده است. حجت‎الاسلام و‎المسلمین دکتر محسن کازرونی، نماینده ولی فقیه در استان البرز، عضو مجلس خبرگان رهبری و امام جمعه کرج است؛ علاوه‎بر این، سال‎ها تدریس در حوزه‎‎های علمیه کشور، وی را به یکی از چهره‎‎های شاخص در عرصه مدیریت فرهنگی کشور تبدیل کرده است.

فعال فرهنگی دیگر لیست جبهه متحد، دکتر حسین مظفر است. حسین مظفر، وزیر اسبق آموزش و پرورش، از اعضای فعال جمعیت آبادگران بود که در دور دوم شورا‎های اسلامی شهر و روستا، به شورای شهر تهران راه یافت. وی که سابقه نمایندگی مردم تهران در مجلس هفتم را دارد؛ هم اکنون عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و شورای نظارت بر صدا و سیما و همچنین شورای عالی انقلاب فرهنگی است.

محمود فرشیدی، دیگر چهره فرهنگی لیست جبهه متحد اصول‎گرایان تهران، وزیر آموزش و پرورش در دولت محمود احمدی‎نژاد بود که در آذر ۱۳۸۶ کنار گذاشته شد. فرشیدی علاوه‎بر تدریس در آموزش و پرورش؛ «دبیری سازمان فرهنگیان»، «سردبیری نشریه زمزمه»، «عضویت در هیأت مدیره هنرستان صدا و سیما» و «عضویت در هیأت امنای جامعه الرضا» را در کارنامه خود دارد. نگارش صد‎ها مقاله در حوزه مسایل فرهنگ و تعلیم و تربیت از دیگر سوابق فرشیدی است.

حجت‎الاسلام ابراهیمی در دوره هشتم مجلس شورای اسلامی حضور فعالی در مجلس داشت. وی مسئولیت‎های دیگری از جمله مسئولیت کمیته امداد امام خمینی بیرجند، مسئولیت سازمان عقیدتی و سیاسی وزارت دفاع، مسئولیت پیگیری فرمان هشت ماده‎ای حضرت امام (رحمت‎الله‎علیه) در شهرستان ورامین، نماینده ورامین در مجلس شورای اسلامی در دوره دوم، نماینده مقام معظم رهبری در امور افغانستان و نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه هنر را بر عهده داشته است.

علوم اسلامی

بی‎شک با تأکیدهای مقام معظم رهبری در چند سال اخیر، علوم انسانی - اسلامی باید از اولویت‎های مجلس نهم باشد؛ در همین راستا جبهه متحد اصول‎گرایان استان تهران، شخصیت‎های فرهنگی و دانشگاهی متعددی را بر اساس معیار‎ها و شاخص‎‎های موجود در لیست خود گنجانده است.

بعد از آن‎که در سال 88 با توجه به وقایع رخ‎داده رهبر معظم انقلاب توجه زیادی به ضعف دانشگاه‎ها در علوم انسانی کردند و تأکید داشتند که با این متون درسی ما به‎دست خودمان به ترویج افکار غربی در میان دانشجویان دست می‎زنیم، توجهات جامعه علمی کشور و مسئولین به این حوزه خطیر بیش از پیش جذب شد. ضمن آن‎که ایشان تاکنون با برگزاری سه دوره از جلسات الگوی اسلامی - ایرانی پیشرفت، به نوعی حساس بودن این حوزه را در مقطع کنونی برای جمهوری اسلامی نشان دادند. رهبر انقلاب پیش‎تر نیز با به راه انداختن ادبیات نهضت نرم افزاری و همچنین نهضت تولید علم، به‎نوعی نقش مهم این حوزه را بیان فرموده بودند.

سلامت، بهداشت و درمان

امروزه مسأله سلامت و امور مرتبط با بهداشت و درمان، یکی از موضوعات مهم برای مردم کشور عزیزمان است. به‎طوری‎که با توجه به رشد سریع تکنولوژی در این حوزه، به‎رغم گذشت سال‎‎ها از انقلاب اسلامی هنوز در برخی مناطق محروم امکانات اولیه درمانی را فراهم نکرده‎ایم. سلامت و پزشکی، حوزه‎ای است که با توجه به استعداد‎های درخشان موجود در کشور، ما می‎توانیم در آن رشد چشم‎گیرتری داشته باشیم. بر همین اساس جبهه متحد اصول‎گرایان توجه ویژه‎ای به بخش سلامت و پزشکی دارد. حضور چهره‎‎هایی مانند دکتر مرندی، دکتر زاکانی، دکتر الهیان و دکتر طبیب‎زاده که همگی دارای مدرک پزشکی هستند، نشان‎دهنده اهمیت این موضوع از منظر اعضای جبهه متحد اصول‎گرایان است.

دکتر مرندی که نماینده مجلس هشتم نیز بوده است، دارای بورد تخصصی اطفال از آمریکا و بورد فوق تخصص نوزادن از دانشگاه رایت استیت آمریکاست. وی که وزیر اسبق بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بوده، هم‎اکنون ریاست فرهنگستان علوم پزشکی کشور را نیز برعهده دارد.

دکتر طبیب‎زاده، رییس سابق دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و دارای تخصص در رشته جراحی لثه از همین دانشگاه است. وی همچنین دانشیار و چندین دوره مدیر گروه پریودنتولوژی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بوده است. دکتر طبیب‎زاده در تدوین اسناد بالادستی نیز نقش فعالی داشته، چنان‎که وی عضو شورای عالی سیاست‎گذاری برنامه پنجم توسعه کشور نیز بوده است.

همچنین دکتر زاکانی، دارای مدرک دکترای پزشکی هسته‎ای است. به‎نظر می‎رسد حضور دکتر زاکانی است كه یکی از اعضای فعال بسیج دانشجویی نيز بوده است با توجه به پیشرفت چشم‎گیر صنایع هسته‎ای کشورمان، موجب خرسندی و امری مبارک برای کمک بیشتر مجلس به این گونه انرژی شود. البته دکتر زاکانی از جانبازان سرافراز جنگ تحمیلی نیز هست. علاوه‎بر این دکتر زاکانی عضو هیأت رئیسه مجلس هفتم نیز بوده و هماكنون نائب رئيس كميسيون اصل 90 در مجلس هشتم است.

سیاسی، دفاعی و امنیتی

موقعیت ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک جمهوری اسلامی ایران در شرایط کنونی، ایران را یکی از اصلی‎ترین بازیگران منطقه تبدیل کرده است. همچنین نقش ایران در حمایت از جنبش‎‎های اسلامی و تقابل با رژیم صهیونیستی، سبب رویارویی ایران با استکبار جهانی شده است.

جبهه متحد اصول‎گرایان در این حوزه افراد بسیار توان‎مند و کارآزموده‎ای را معرفی کرده است که تا آن‎جا که در حوزه مسئولیت‎های مجلس است خواهند توانست سیاست خارجی و امنیت ملي ایران در منطقه را ارتقا دهند، ضمن آن‎که دو تن از این افراد، در مجلس هشتم نیز در کمیسیون امنیت ملی حضوری جدی و پررنگ داشته‎اند.

دکتر الهام امین‎زاده، استاد حقوق بین‎الملل دانشکده حقوق دانشگاه تهران و از موفق‎ترین فعالان سیاسی زن پس از انقلاب است. وی تنها زن عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس هفتم و از جمله مؤسسان کانون حمایت از ایرانیان خارج از کشور بوده است. امین‎زاده دارای تألیفات متعددی در زمینه مسائل بین‎الملل است.

دکتر اسدالله بادامچیان، مبارز انقلابی و از اعضای شورای مرکزی حزب موتلفه اسلامی است. او فوق لیسانس علوم سیاسی و دکترای روابط بین‎الملل دارد و با علوم حوزوی نیز در حد سطح آشناست. وی با توجه به سابقه فعالیت سیاسی خود، در زمینه نگارش و بیان تاریخ وقایع سیاسی، 50 سال گذشته فعال است و با احزاب سیاسی، قبل از تشکیل حزب جمهوری اسلامی همکاری داشته و از پایه‎گذاران مؤتلفه اسلامی است.

دکتر زهره الهیان، مسئول اسبق سازمان بسیج دانشجویی خواهران کشور، دبیر کمیته حقوق بشر مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون امنیت و سیاست خارجی مجلس هشتم است. بدون‎شک وی نیز یکی از فعال‎ترین نمایندگان زن بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در مجلس شورای اسلامی بوده است.

محمدنبی رودکی از فرماندهان ارشد دفاع مقدس بود که پس از آغاز جنگ تحمیلی به‎عنوان فرمانده گردان، فرمانده تیپ و فرمانده لشگر 19 فجر استان فارس در کنار سایر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن اسلامی‎مان برخاست. او بعد از خاتمه جنگ تحمیلی، سال‎ها در کنار شهید سپهبد صیاد شیرازی در بازرسی کل نیرو‎های مسلح به خدمت اشتغال داشت و در سال 1383 نیز با کسب بالاترین رأی، به‎عنوان نماینده اول شیراز به نمایندگی مجلس شورای اسلامی برگزیده شد و در سنگر مجلس، نایب‎رییسی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس را بر عهده داشت.

ابراهیم انصاریان، دانش‎آموخته حقوق بین‎الملل و مشاور سابق وزیر خارجه، یکی دیگر از چهره‎‎های شاخص لیست اصول‎گرایان در تهران است. وی در ابتدای انقلاب به توصیه مرحوم شهید رجایی در آموزش و پرورش مشغول شد ولی بعد از آن در سازمان امور اداری و استخدامی کشور به فعالیت پرداخت و به‎سمت مدیرکل امور اداری و استخدامی کشور برگزیده شد. از سال 70 به‎طور کامل به وزارت امور خارجه رفت و پنج سال مدیرکل امور اجتماعی وزارت خارجه بود. در دولت اصلاحات به‎دلیل مخالفت با سیاست‎‎های منفعلانه دولت‎مردان، کنار گذاشته شد اما در دولت نهم که منوچهر متکی وزیر امور خارجه شد، به‎سمت مشاور حقوقی وی برگزیده شد.

اسماعیل کوثری، فرمانده اسبق لشکر 27 محمد رسول‎الله که به‎عنوان نایب رییس کمیسیون سیاست خارجی و امنیت ملی مجلس فعال بود و همچنین پرویز سروری که به‎عنوان رییس کمیته داخلی کمیسیون امنیت مجلس فعال است؛ نیازی به معرفی چندانی ندارند و همین حضور فعال و مثبت‎شان در کمیسیون امنیت ملی مجلس هشتم، حاکی از تسلط آن‎ها بر این حوزه دارد.

مدیریت شهری

علی‎اصغر خانی، رزمنده دفاع مقدس و جانشن اسبق لشکر 27، از دیگر چهره‎‎های جدید لیست جبهه متحد اصول‎گرایان است که هم در عرصه‎‎های نظامی و هم در عرصه‎‎های مدیریت شهری از تجربیات گران‎بهایی برخوردار است. حضور فعال و رسمی از سال 1358 در عرصه انقلاب، سازندگی و جبهه و جنگ در کلیه سطوح مدیریتی، نقطه قوت کارنامه اوست.  محمدنبی حبیبی، سیاست‎مدار با سابقه و مبارز انقلابی است که در دستگاه‎های مختلف نظامی از جمله شرکت هواپیمایی کشوری، شرکت پست، به‎عنوان رییس و همچنین در وزارتخانه‎‎های مختلف به‎عنوان معاون وزیر فعالیت کرده است. وی که از اعضای قدیمی هیأت مؤتلفه اسلامی است، از سال ۱۳۸۳ دبیرکلی این حزب را بر عهده دارد. حبیبی از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۶ به مدت ۴۴ ماه شهردار تهران بود و تجارب فراوانی در زمینه مدیریت شهری دارد.

زنان و امور خانواده

امام خمینی همواره یکی از وجوه ممیزه و روشن انقلاب اسلامی در مقایسه با دیگر انقلاب‎‎ها و همچنین سابقه قبل انقلاب کشور خودمان را، حضور دینی بانوان در عرصه‎های اجتماعی می‎دانست. اکنون که دنیا در یک قحطی حیا و ضلالت فکری در حوزه خانواده و حیا به‎سر می‎برد، حضور پنج عنصر فعال و عالم زن، می‎تواند بستر‎های استفاده از ظرفیت‎‎های مجلس را در حوزه زنان و خانواده آماده کند. تا از این طریق الگو‎های اسلامی - ایرانی را به‎عنوان پیامی از سوی ملت ایران به گوش جهانیان برساند. فاطمه رهبر، لاله افتخاری، زهره طبیب زاده، زهره الهیان و الهام امین‎زاده زنان منتخب جبهه متحد اصول‎گرایان در شهر تهران هستند.

تعداد نمایندگان تهران محدود است و تعداد نامزد‎ها چندین برابر این تعداد. بی‎شک همین مسأله موجب می‎شود که بسیاری از چهره‎‎های مورد وثوق همچون دکتر حسین شیخ‎الاسلام، بیژن نوباوه، حجت‎الاسلام نبویان، محمود صابر همیشگی، حجت‎الاسلام جلیل محبی و... از این لیست محدود بیرون بمانند.

جبهه متحد اصول‎گرایان ادعا ندارد لیست اعلامی‎اش هیچ نقصی ندارد؛ اما می‎توان ادعا کرد با توجه به حضور چهره‎‎های مختلف در این لیست و حمایت جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ایده‎آل‎ترین فهرست انتخاباتی را ارائه داده است.

علاوه‎بر این، از چهره‎‎های موجه و کارآمد دیگری همچون حجت‎الاسلام پناهیان، حجت‎الاسلام علی اکبری، محمدحسین صفارهرندی، دکتر حسن سبحانی، نادر طالب‎زاده، سید‎مرتضی نبوی و... نیز به‎گونه‎‎های مختلف دعوت شد تا برای نمایندگی مجلس نهم در انتخابات شرکت کنند و در لیست جبهه متحد اصول‎گرایان قرار بگیرند اما این عزیزان به دلایل مختلف، مصلحت ندیدند برای رقابت در انتخابات مجلس نهم وارد صحنه شوند.


برچسب‌ها: جبهه متحد اصولگرایان, جامعتین, انتخابات مجلس نهم, وحدت اصولگرایان
نوشته شده توسط علی رجبی در چهارشنبه دهم اسفند 1390 |

«... مجلس مأمن مردم و مردمی‎ترین مجلس دنیا، برآمده از متن مردم است... دولت آینده، دولت تئوری‎پرداز نیست؛ دولت قوه مجریه است. قانون را شما تصویب می‎کنید و ما دقیق و سریع اجرا می‎کنیم... بعد نظارتی مجلس را تقویت کنیم [چون] هیچ رییس‎جمهوری و دولتی نیست که همه کار‎ها را خودش انجام دهد...»

این جملات متعلق به رییس‎جمهوری است که بعد از اجماع همه گروه‎‎های اصول‎گرا، در رقابتی نفس‎گیر، توانسته بود با رأی بالایی از سد اکبر هاشمی رفسنجانی بگذرد. به گواهی تاریخ، محمود احمدی‎نژاد، 22 تیر ماه 84، در مجلس حضور یافت و این جملات را در اولین دیدار با نمایندگان گفت و نوید داد که برخلاف کشمکش‎‎های میان دولت خاتمی و مجلس هفتم؛ شاهد دولت و مجلسی هماهنگ و معتقد به ارزش‎ها خواهیم بود اما...


کسی‎که خود در ابتدا می‎گفت کارش نظریه‎پردازی نیست، رو به نظریه‎پردازی آورد و دولت او از عدم اعتقاد به جنگ فرهنگی، توانایی انسان در خلقت همه‎چیز و پایان دوران اسلام‎گرایی دم می‎زند!


او، در ابتدا، می‎گفت مجلس برآمده از متن مردم و مأمن مردم است؛ اما امروز، بر خلاف فرمایش امام راحل (رحمت‎الله‎علیه) می‎گوید مجلس در رأس امور نیست!


به صراحت گفت، دولت باید قوانین مجلس را سریع و دقیق اجرایی کند؛ اما امروز، به‎راحتی می‎گوید فلان قانون را اجرا نمی‎کند؛ چون به آن اعتقاد ندارد...


از این دست مثال‎‎ها زیاد است و گفتنش مثنوی صد من کاغذ می‎طلبد؛ اما مقصود از طرح این موضوع، ورود به مسأله‎ای است که در دولت محمود احمدی‎نژاد، به‎خصوص در این اواخر، در جریان بوده و بخشی از فضای رسانه‎‎ها را اشغال کرده است؛ صحبت از «طرح سؤال از رییس‎جمهوری» است.


پرواضح است که آن محمود احمدی‎نژادی که دولت‎اش با شعار عدالت و بازگشت به اصول و ارزش‎‎ها روی کار آمد، نتوانست حد انتظاری را که در ابتدا در هواداران خود ایجاد کرد، اجرایی کند. در باب چرایی این نزول، باید تحلیل‎گران در وقت مقتضی به تحلیل ابعاد تغییرات گفتمانی و رفتاری دولت بپردازند؛ اما نکته‎ای که در پرونده حاضر مطرح شده از باب نقدپذیری دولت و بحث پاسخگویی شخص رییس‎جمهوری در برابر پرسش‎های نمایندگان مجلس به‎عنوان منتخبان مردم است.


به‎وجود آمدن کشمکشی به نام «طرح سؤال از رییس‎جمهوری»، محصول نظارت ناقص مجلس، لج‎بازی دولت در برابر نقد دلسوزان، بعضا نقد‎های مخرب و از روی بغض منتقدان و همچنین در درجه‎ای بالاتر، حمایت‎‎های کورکورانه عده‎ای از طرفداران متعصب دولت است که در کنار یکدیگر، دست به دست هم دادند و نگذاشتند دولت راه اولیه خود را [که مورد تأیید رهبر معظم انقلاب نیز بود] ادامه دهد.


برچسب‌ها: نقد سیاسی, دولت دهم, سؤال از رئیس جمهور
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه یکم بهمن 1390 |

یک پرسش، دو نکته و یک پاسخ درباره ماندگاری انقلاب اسلامی؛

نهال نوپای انقلاب اسلامی، که از اوایل دهه 40 شمسی، بذر آن در خاک نهاده شد و در تاریخ 22 بهمن سر از خاک میهن بیرون آورد؛ از همان ابتدای پیدایش مورد هجوم نظام سلطه، جریان‏ های معارض با اسلام و فریب‏ خوردگان داخلی بوده است.

تصور کنید نظامی تازه تاسیس را؛ که از هر طرف با مشکلات عدیده ‏ای مواجه است. از یک سوی مورد حمله ناجوانمردانه رژیم تا دندان مسلح عراق و بیست و اندی هم‏ پیمانش قرار گرفته؛ از طرف دیگر هر لحظه بیش از لحظه قبل در کانون دسیسه‏ چینی و فتنه ‏گری نظام غرب قرار می‏ گیرد؛ از سمتی دیگر گروهک‏ های جدایی ‏طلب با تحریک بیگانگان در بعضی نقاط آن فعال شده ‏اند؛ و از طرفی دیگر هم مسئولین بلندپایه و حتی مردم کوچه و بازارش مورد ترورهای ناجوانمردانه قرار می ‏گیرند. البته در کنار این‏ ها، تحریم‏ های اقتصادی بر علیه کشور را نیز باید به عنوان یکی دیگر از حربه‏ هایی در نظر بگیرید که برای زمین زدن هر ملتی کافی است؛ به ویژه آنکه در آن زمان جمهوری اسلامی ایران کمتر از 5 سال از تاسیس آن می ‏گذشت.

سوالی که اینجا مطرح می ‏شود این است که، در جایی که غربی ‏ها با استفاده از انقلاب‏های رنگین و کودتاهای مخملین می‏ توانند حکومت‏ هایی همچون اوکراین، گرجستان و ... را تغییر بدهند؛ چگونه است با وجود آن‏که همه راه ‏ها بر علیه مردم ایران از جمله تهدیدها، دسیسه‏ چینی‏ها، تحریم‏ ها، ترورها و در یک کلام فتنه‏ انگیزی‏ ها را در تمامی این سی‏ و‏ اندی سال پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی امتحان کرده ‏اند؛ هنوز موفق نشده ‏اند کوچک‏ترین خللی در روند رو به رشد انقلاب اسلامی و انگیزه انقلابی قاطبه مردم ایران وارد کنند؟

نکته‏ ای که اینجا حائز اهمیت است این است که نه تنها دشمنان در تمامی این سال‏ها نتوانسته‏ اند به هدف خود یعنی حذف جمهوری اسلامی ایران نزدیک بشوند، بلکه امروز در مخمصه ‏ای به نام تکثیر انقلاب اسلامی ایران نیز گیر کرده ‏اند و هر روز با دست و پا زدنی مذبوحانه، بیش از پیش در گرداب شکست فرو می‏ روند؛ شکست‏ هایی که اگر بخواهیم تنها تیتروار به آن‏ها اشاره کنیم، مثنوی هفتاد من خواهد شد.

و اما پاسخ به این سوال چیست؟ رمز ماندگاری ملت ما و تکثیر شور انقلابی آن‏ها در سرتاسر دنیا به ویژه در بین ملت‏های عربی و اسلامی منطقه خاورمیانه چیست؟

حضرت آیت ‏الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب به این سوال پاسخ داده اند: «... راز ماندگارى این انقلاب، اتکاى به ایمان‏ هاست؛ اتکاى به خداست. لذا شما مى‌بینید آن روزى که توده‌ى عظیم مردم در سرتاسر کشور احساس کنند که دشمنى‌اى متوجه انقلاب است، احساس کنند که دشمنىِ جدى‌اى وجود دارد، بدون فراخوان حرکت می‏کنند ...»

به زبان دیگر، در مواجهه با تهدیدات جریان‏ های معاند بر علیه نظام جمهوری اسلامی ایران، نقش سرمایه اجتماعی بی‏ بدیل نظام که منشعب از نیروی ایمان و توکل به خدا در میان ملت است؛ واقعیتی است که نظام‏ های دیگر از آن بی‏ بهره‏ اند.

***

اگر خدا قبول کند به پاسداشت نه دی، در هفته نامه پنجره شماره 121 که در سالگرد این حماسه بزرگ منتشر شد، پرونده ای تقریبا مفصل کار کرده ایم. اگرچه قطعا نمی ‏تواند حتی گوشه‏ ای از ابعاد «یوم ‏الله نهم‏ دی» به عنوان یکی از روزهای تجلی سرمایه اجتماعی انقلاب را  ادا کند؛ اما سعی کرده تا ادای دینی باشد در خور مردم شریف و بصیر ایران. پس بگیرید و بخوانید و لذت ببرید...



برچسب‌ها: 9 دی, انقلاب اسلامی, مقام معظم رهبری
نوشته شده توسط علی رجبی در یکشنبه یازدهم دی 1390 |

تجمع در برابر مجلس در اعتراض به وقف دانشگاه آزاد

مجلس شورای اسلامی به مصوبه ای رای می دهد که دانشگاه آزاد را ملک شخصی عده ای می پندارد و آن را موقوفه ای از طرف آنها. دانشجو -به عنوان قشری که وابستگی سیاسی ندارد- از این اقدام خلاف قانون و خلاف نظر رهبری، خشمگین است و در جلوی مجلس تجمعی اعتراض آمیز برگزار می کند.

این تجمع و تحصن که برخواسته از شور انقلابی دانشجویان است اما به جایی کشیده می شود که اساس دانشگاه آزاد و اساس مجلس شورای اسلامی به عنوان عصاره ی فضائل ملت را زیر سوال می برد و با تندروی بعضی دانشجویان و موج سواری عده ای از خود مجلسی ها به انحراف کشیده می شود؛ به طوریکه دکتر علیرضا زاکانی از فعالان تجمع دانشگاه آزاد، بعدها درباره این تجمع می گوید: «... این تجمع که با نیت بسیار خوبی تشکیل شده بود، مورد سوءاستفاده قرار گرفت و دستخوش حوادثی شد. عده ‏ای هم بر موج احساسات سوار شدند و از اساس، اصل مجلس را زیر سؤال بردند. بعضی از همکاران خود ما هم با آن‎ها هم‏صدا شدند. اما ما در همان جمع، با سمت‎و‎سویی که تجمع می رفت، مخالفت کردیم، چرا که باید مجلس را از این تصمیم غلط جدا می کردیم... »


http://www.jahannews.com/images/docs/files/000121/nf00121563-1.jpg


یازدهم رمضان سال 89؛ در دیدار دانشجویان با رهبر انقلاب، ایشان نیز به روشنی نسبت به رفتارهای بعضی دانشجویان در تحصن مقابل مجلس شورای اسلامی - که در اعتراض به مصوبه وقف دانشکاه آزاد برگزار شده بود- گلایه کردند:

«بحث تجمع در برابر مجلس را مطرح كرديد، كه من البته در آن مورد هيچ اظهار نظرى نمي كنم؛ فقط همين قدر به شما بگويم كه شما همه‌اش گله داريد كه چرا مسئولين نقدپذير نيستند؛ خوب، شما هم نقدپذير باشيد! نقدپذيرى كه فقط مخصوص مسئولين نيست؛ خوب، بالاخره اگر بر دانشجو هم نقدى وارد است، بايد نقدپذيرى كند. جمعيت زيادى آمدند در مقابل مجلس جمع شدند، شعارهائى هم دادند، شعارهايشان هم بد نبود، يك گروهى هم آن وسط شعارهاى تند دادند. البته من نمي گويم آنها آدمهاى بدى‌اند، نابابى‌اند؛ نه، بالاخره تندى كردند، جوانى كردند؛ اما اگر شما هم معتقديد كه اين شعارها افراطى بود، زيادى بود، حقش نبود، قبول كنيد. اينجور نباشد كه بگوئيد بالاخره هرچه كه گوشه‌ى قباى دانشجو را بگيرد - كه دانشجوها قبا هم ندارند! - مورد اعتراض قرار بدهيم. ممكن است به شما هم نقدى وارد باشد؛ نقد را قبول كنيد.»

 اسفساریه تبصره 3 ماده 71 قانون خدمات کشوری

نمایندگان مجلس شورای اسلامی در پاسخ به استفساریه ای تبصره ای را مصوب می کنند که بر اساس آن مقامات سیاسی پس از پایان مسئولیت خود همواره 80 درصد حقوق جایگاه سیاسی خود را دریافت می کنند. اشکال اساسی این مصوبه در لفظ همواره است.

اعتراض ها شروع می شود. هفت نماینده مجلس در نامه ای ضمن برشمردن نکاتی مهم نسبت به لغو این اسفساریه که چند روز قبل از آن مصوب شده بود، طرحی ارائه می کنند. اما عده ای دیگر از نمایندگان کلا قانون را زیر سوال می برند، سعی می کنند با ترک صحن مجلس را از رسمیت بیاندازند و با حرکاتی شانتاژگونه درصدد می شوند تا آبی برای خود گرم کنند. (توضیح کل ماجرا)


http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1390/09/01/13900901155238906_PhotoL.jpg


تجمع در برابر سفارت انگلستان و باغ قلهک

عده ای از جوانان و تشکل های دانشجویی در سالروز ترور ناجوانمردانه شهید مجید شهریاری در برابر سفارت انگلستان تجمع می کنند. این تنها بنهانه تجمع نیست؛ چرا که روباه پیر سالهاست در کار ما و ملت های مسلمان موش می دواند. ترور دانشمندان هسته ای کشورمان، فتنه 88، دفاع از رژیم منحوس صهیونیستی، کمک به سرکوب بیداری اسلامی ملت های منطقه، تحریم های ناجوامردانه ملت ایران و ... از جمله این اقداماتی است که در همین چند سال گشته رخ داده است.

تجمع و تحصن با دخالت عده ای تبدیل می شود به تهاجم و تسخیر. اقدامی که شور انقلابی دارد اما شعور انقلابی به دنبال ندارد ...

با اصل تجمع هیچ مشکلی ندارم و در آن شرکت هم کردم اما آن چیزی که می رنجاندم این است که عده ای مصالح و منافع ملی را در نظر نمی گیرند و خود را جای تصمیم گیران مملکت می گذراند و هر اقدامی که احساس می کنند موج سواری بیشتری برایشان به دنبال دارد؛ انجام می دهند.

قصدم آن نیست که دوستانی که به سفارت حمله کردند را تخطئه کنم چرا که خود نیز با حرکت 8 آذر تا پشت درب های سفارت همراه و همدل بودم و آن را تایید می کنم اما قصد آن است که بگویم تندروی مذموم است.

تجمع کنندگان دیروز همه انقلابی بودند و انقلاب را دوست داشتند. اما جالب آنجاست که حمله کنندگان به سفارت بیشتر در زمره آنهایی هستند که مرض مصلحت نبینی دارند. همان ها که سخنان صریح رهبر انقلاب مبنی بر پرهیز از تندروی را در مقاطع مختلفی همچون غائله 18 تیر، حوادث بعد از انتخابات از جمله ماجرای کهریزک و حمله به کوی دانشگاه و ... شنیدند ولی باز هم تندروی کردند و مصلحت را قربانی خود کردند.


http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1390/09/08/13900908200826187_PhotoL.jpg


متاسفانه اینها، همان دوستانی هستند که امروز سخن صریح رهبر انقلاب درباره لزوم حفظ وحدت را شنیده اند اما با تاسیس پرچمی جداگانه در میان نیروهای انقلاب و اصولگرایان تفرقه می کنند.

سوالی که امروز ذهن مرا مشغول کرده این است که چرا آنها، این جمله صریح رهبر انقلاب در دیدار با جمعی از اعضای فراکسیون انقلاب اسلامی را شنیده اند ولی باز هم مانع وحدت نیروهای انقلاب و اصولگرایان می شوند: «بايد توجه كرد كه اين مجموعه اصولگرا و انقلابي اي كه امروز در مجلس هستند بحمدالله در كشور هم اكثريت قاطعي دارند به دليل همين انتخابي كه انسان مي بيند انجام گرفته، خب اين نشانه اين است كه مردم دوست مي دارند اين جهت گيري و اين راه را. اين را حتي المقدور نگذاريد متشتت بشود. اين وحدت مهم است. حالا ما در سطح كشور هم معتقد به وحدتيم. در اين مجموعه معتقد به ارزش ها و اصول هم معتقد به وحدتيم. اين را بايد حفظ كرد. ولو با يك اغماض هايي. بعضي از اغماض ها ممكن است اعتراض برخي ديگر را متوجه انسان بكند ولي خب بكند آدم حق را بايد ببيند چيست. يك جاهايي بايد برخي از اغماض ها را انجام داد براي يك مصلحت بزرگتري كه حالا در اين مورد بحث ما مصلحت اتحاد و اتفاق و عرض كنم كه با هم بودن و يك حرف زدن و يكصدا داشتن و اينهاست.»

ساده ترین جمله ای که در نقد این دوستان میتوان گفت که آنها شور انقلابی ندارد ولی شعور انقلابی آنها دچار مشکل است و به مرضی به نام «مصلحت نبینی» دچارند...

پی نوشت: از آنجا که احساسم این است که در شرایط حاضر انتقاد علنی اصولگریان از یکدیگر به تفرقه بیشتر کمک می کند ادامه این نوشتار و نقد رفتار این طیف را به بعد از انتخابات موکول می کنم.



برچسب‌ها: خودعمارپنداری, وقف دانشگاه آزاد, تجمع سفارت انگلیس, حقوق مادام العمر
نوشته شده توسط علی رجبی در پنجشنبه دهم آذر 1390 |
رهhttp://farsi.khamenei.ir/Data/FA/Static/Works/Books/009/A.jpgبر معظم انقلاب در سفر تاریخی خود به استان کرمانشاه موضوعاتی را مطرح کردند که پیش از این بعضا مورد اختلاف و شبهه نزد بعضی از سیاسیون بود. از آن‎جا که در تاریخ کشورمان برخی گروه‎‎های سیاسی همچون: توده، رستاخیز، مجاهدین خلق و... نام حزب را برخود نهاده بودند این کلمه مورد حساسیت واقع شده و نوعی احساس ناخوشایند را در مردم نسبت به احزاب و تشکل‎‎های سیاسی ایجاد کرده بود. شاید به‎خاطر همین پدیده ذهنی غلط بود که جز در چند مورد، در سال‎های پس از انقلاب احزاب اسلامی و قدرتمند نتوانستند شکل بگیرند و فضای سیاسی کشور ما دچار روحیه‎ای حزب‎گریزانه شد. حضرت آیت‎الله خامنه‎ای در پنجمین روز سفر خود به استان کرمانشاه در جمع دانشجویان این استان پاسخی صریح به همه آن‎هایی که مخالف وجود ساختار حزبی در کشور هستند داده و فرمودند: «... ما با تحزب مطلقا مخالف نیستیم. این‎که خیال کنند ما با حزب و تحزب مخالفیم، نه، این‎طور نیست. قبل از پیروزی انقلاب، پایه‎‎های یک حزب بزرگ و فعال را خود ما ریختیم؛ اول انقلاب هم این حزب را تشکیل دادیم، امام هم تأیید کردند، چند سال هم با جدیت مشغول بودیم؛ البته بعد به جهاتی تعطیل شد. همان‎وقت به ما اشکال می‎کردند که تحزب با وحدت عمومی جامعه مخالف است. من آن‎وقت یک سخنرانی مفصلی کردم، که بعد هم پیاده شد و چاپ شد و پخش شد؛ تحت عنوان «وحدت و تحزب». تحزب می‎تواند در جامعه انجام بگیرد، در عین‎حال وحدت هم صدمه‎ای نبیند؛ این‎ها با هم منافاتی ندارد. منتها آن حزبی که موردنظر ماست، عبارت است از یک تشکیلاتی که نقش راهنمایی و هدایت آحاد مردم را به‎سمت یک آرمان‎هایی ایفا می‎کند... .» ایشان در ادامه احزاب را به دو دسته تقسیم کردند: یک دسته شامل احزابی که به جهت کانال‎کشی برای هدایت فکری جامعه پایه‎ریزی شده‎اند و هدف‎شان ارتقای جامعه به یک سطحی از معرفت و دانایی سیاسی و عقیدتی است که البته کسانی‎که یک چنین توانایی‎ای داشته باشند، به‎طور طبیعی در مسابقات قدرت و انتخابات هم صاحب رأی خواهند شد، ولی این هدف نهایی‎شان نیست. دوم؛ احزابی که تقلیدی از احزاب کنونی غرب هستند و صرفا باشگاه و مجموعه‎ای برای کسب قدرت هستند. گروهی با هم همراه می‎شوند تا با استفاده از سرمایه و امکانات مالی و استفاده از زد و بند‎های سیاسی به قدرت برسند. رهبر انقلاب در پایان این بخش از سخنان خود، حزب از نوع اول را که کارش کانال‎کشی در درون جامعه برای گسترش فکر درست و تربیت کادر است، مورد تأیید دانستند و حجت را برای آنان که مخالف تشکیل حزب در جامعه بودند، تمام کردند.
***
تاریخچه نهضت امام خمینی (رحمت‎الله‎علیه) و سلسله حوادث پس از مشروطیت که به پیروزی انقلاب اسلامی ایران انجامید، احزاب متعددی را به خود دیده که بعضا توانسته‎اند حوادث شگرفی را رغم بزنند و مسیر پیروزی انقلاب را سرعت بیشتری بدهند. فداییان اسلام به رهبری شهید مجتبی نواب صفوی و حزب جمهوری اسلامی، دو نمونه از تشکل‎‎های سیاسی و مذهبی موفق بوده‎اند. تحزب و تشکل در دوران پیش از انقلاب نمونه‎ای ابتکاری، نوین و مترقی از تشکیلات سیاسی بود که در دوران پس از انقلاب نیز توانست نمونه‎ای مناسب، اسلامی و مردمی به نظام سیاسی مردم‎سالاری دینی ارائه کند.

امام خمینی (رحمت‎الله‎علیه) به‎عنوان بنیان‎گذار انقلاب اسلامی ایران همواره حساسیت ویژه‎ای نسبت به تحزب داشتند. ایشان در روزگاری که افکار منحط ماتریالیستی غربی در قالب احزاب و دسته‌جات سیاسی همچون حزب توده، نهضت آزادی، سازمان مجاهدین خلق و... ظهور و بروز پیدا کرده بودند پیوسته نسبت به سوء استفاده غرب از این مفهوم سیاسی برای به دام انداختن ملت‎ها هشدار می‎دادند و می‎فرمودند: «... [استعمارگران] احزابی درست کردند برای به دام انداختن ممالک عقب‎افتاده و ممالکی که از آن‎ها استفاده می‎خواستند بکنند. احزاب در آن‎جا این‎طور نبوده است که دو حزب مثلا با هم به حَسَب واقع یک اختلافی بکنند و یکی از آن‎ها به‎نفع دولت‎شان یا مملکت‎شان، یکی آن‎ها به‎خلاف او یک چیزی بگوید. لکن احزاب را به‎نظر می‎رسد که درست کرده‎اند برای این‎که دیگران هم به آن‎ها اقتدا کنند در درست کردن احزاب. در ممالک ما، و خصوصا در مملکت ایران، از اول که احزاب درست شده است، هر جمعیتی یک حزبی درست کرده، دشمن با احزاب دیگر. یک صحنه مبارزه بین احزاب. و این از باب این بوده است که چون خارجی‎‎ها می‎خواستند از اختلاف ملت‎ها، از اختلاف توده‎‎های مردم استفاده کنند، یکی از راه‎‎هایی که موجب این می‎شود که اختلاف پیدا بشود و مردم با هم در یک مسائلی مجتمع نشوند، قضیه احزاب بوده است. حزب درست می‎کردند. این حزب، حزبِ مثلا دموکرات، این حزب، حزبِ توده...»1

امام خمینی (رحمت‎الله‎علیه) در آن فضای مغشوش و فتنه گونه اوایل انقلاب، احزاب را به دو دسته تقسیم کردند؛ حزب‎الله و حزب الشیطان. «کوشش آن [حزب الهی] این است که دعوت به خود نکند، دعوت به خدا بکند، دعوت به الهیت و ملکوت بکند. آن چیزی که لازم است برای همه افراد بشر، این است که توجه کنند خودشان را در حزب خدا وارد کنند...»2

با این‎حال و با وجود تأکیدات حضرت امام (رحمت‎الله‎علیه) بر لزوم برپایی حزب‎الله و تمسک همه به آن، از آن‎جا که ایشان متعدد حزب به‎معنای غربی آن را رد کرده بودند، امروز برخی از عوام و حتی بعضی خواص نسبت به اعتقاد حضرت امام به حزب و تشکل سیاسی تردید دارند. در جواب این عده باید این بخش از سخنان امام(ره) را که در جلد شانزدهم صحیفه نور آمده، با صدای بلند خواند: «این‎طور نیست که «حزب» بد باشد و یا هر حزبی خوب باشد. میزان، ایده خوب است و اگر ایده چیز دیگری باشد این حزب شیطان است، هر اسمی هم داشته باشد...»

ایشان به کرات نیز تأکید صریح بر برپایی حزب خدا داشته‎اند؛ همانند آن‎جا که در جلد دوم صحیفه نور آمده است: «حالا که ایران قیام کرده است... سازمان بدهید به این قیام... تمام جناح‎ها با هم بشوند، سازمان واحد باشند. یک حزب الهی، حزب خدا، حزب‎الله...»3

حضرت آیت‎الله خامنه‎ای نیز از کسانی هستند که از همان بحبوحه پیروزی انقلاب اسلامی ایران، نگاهی تشکیلاتی داشتند و خود نیز در فعالیت‎‎های حزبی وارد شده، جزو مؤسسین اصلی حزب جمهوری اسلامی بودند.

ایشان در همان سال‎های ابتدایی انقلاب سخنرانی‎‎های متعددی در تبیین حزب اسلامی، نسبت تحزب و وحدت و پاسخ به شبهه‎‎های پیرامون تقابل تحزب و وحدت داشته‎اند که در سال 1358 به‎صورت کتابی تحت عنوان «گفتاری در وحدت و تحزب» نیز منتشر شد. گذشته از این‎ها روشن است که نفس حضور ایشان در سمت دبیرکلی حزب جمهوری اسلامی، نشان از آن دارد که ایشان مانعی بر سر راه ورود تحزب به‎جامعه نمی‎بینند؛ با این‎حال بعضی از متشرعین از این جهت که حزب را مفهومی کاملا غربی و مغایر با اصول اسلام ناب و تعدد احزاب را برخلاف مسأله حزب‎الله واحد می‎پندارند؛ در قبال مسأله تحزب موضعی منفی دارند. این ذهنیت غلط در حالی شکل گرفته که رهبر معظم انقلاب می‎فرمایند: «بعضی از مشکلات ما ناشی از ضعف بعضی از مدیریت‎هاست که به کار‎های جزیی و فعالیت‎های سیاسی و حزبی سرگرم و مشغول می‎شوند. این‎قدر که من در این‎خصوص تأکید می‎کنم، بعضی کسان می‎گویند فلانی با حزب و تحزب مخالف است؛ در صورتی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی، اولین حزب را ما درست کردیم. اگر تحزب به‎معنای واقعی کلمه وجود داشته باشد، من طرف‎دار آن هستم»4 ایشان در آخرین بیانات خود که در جمع دانشجویان استان کرمانشاه ایراد شد، بازهم به مسأله تحزب پرداختند و به روشنی تفاوت میان دیدگاه اسلام و غرب به این مسأله مهم جامعه بشری را تبیین کردند و در پاسخ به این سؤال که «نگاه ما به تحزب و حزب چیست؟» فرمودند: «ما با تحزب مطلقا مخالفتی نداریم و معتقدیم تحزب با وحدت جامعه منافاتی ندارد، به شرط آن‎که با نگاه درست ایجاد شود.»5

رهبری انقلاب با اشاره به این‎که دو نوع حزب می‎تواند در جامعه شکل گیرد، افزودند: «اگر حزبی برای کانال‎کشی و کادرسازی و هدایت فکری جامعه در زمینه‎‎های سیاسی، دینی، عقیدتی و دیگر عرصه‎‎ها به‎وجود آید و قصد خود را در دست گرفتن قدرت قرار ندهد، کاری خوب و موردتأیید است که البته این‎گونه احزاب، اگر در رقابت‎‎های سیاسی هم وارد شوند، به‎طور طبیعی برنده می‎شوند.»5

ایشان نوع دوم احزاب را حزب‎‎های قدرت‎طلب دانسته و در نفی این‎گونه احزاب فرمودند: «برخی احزاب مانند احزاب کنونی غرب در واقع باشگاه‎‎هایی برای کسب قدرت هستند و سعی می‎کنند از هر طریق از جمله زد و بند سیاسی به قدرت برسند که ما این‎گونه تحزب را تأیید نمی‎کنیم اما اگر کسانی با همین نگاه دنبال تشکیل حزب باشند، جلوی آن‎ها را نمی‎گیریم.»

آن‎چه روشن است این نکته است که دیدگاه مقام معظم رهبری در مورد عدم مخالفت با تحزب و نیز مبنا قرار دادن عملکرد و اهداف احزاب در تأیید و رد آنان، دقیقا منطبق بر اندیشه‎‎های سیاسی حضرت امام (رحمت‎الله‎علیه) در مورد تحزب در جامعه است که احزاب را به دو نوع الهی و شیطانی تقسیم می‎کردند. بنابراین بر طبق دیدگاه‎‎های صریح امام(ره) و رهبر معظم انقلاب، نظام ولایت فقیه با حزب و تحزب در جامعه مطلقا تعارضی ندارد و صرفا آن‎چه یک حزب را بر دیگر احزاب برتری می‎دهد، بنیان فکری، ایده و هدف حزب است؛ احزابی که در پی کسب قدرت و منفعت شخصی باشند، مردود و احزابی که هدفشان خدمت، رشد و هدایت فکری جامعه است، مطلوب و مورد تأیید خواهند بود.

پی‎نوشت:
1- 3 دی 1357؛ سخنرانی در جمع دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج از کشور، نوفل لوشاتو، پاریس
2- صحیفه نور، جلد شانزدهم، 6 دی 1361؛ سخنرانی در جمع مسئولان حزب جمهوری اسلامی، جماران، تهران.
3- صحیفه نور، جلد دوم، صفحه 395
4- 12 آبان 1380؛ در دیدار با جوانان استان اصفهان.
5- 24 مهر 1390؛ در دیدار با دانشجویان استان کرمانشاه در جریان سفر به این استان.


برچسب‌ها: وحدت و تحزب, مقام معظم رهبری, تحزب
نوشته شده توسط علی رجبی در یکشنبه هشتم آبان 1390 |

مثلث استکبار، فتنه و انحراف

دوازدهم اسفندماه سرنوشت قوه مقننه برای 4 سال آینده مشخص می‎شود و نمایندگان مردم از حوزه‎‎های انتخابی خود به صندلی‎‎های سبز بهارستان می‎رسند. اهمیت انتخابات پیش‎رو از چند حیث قابل بررسی است:

1- بیداری اسلامی: ماه‎‎های منتهی به پایان سال در رقم خوردن سرنوشت خاورمیانه تأثیر اساسی دارد. در شرایطی که ملت‎‎ها علیه دولت‎‎های سرسپرده خود قیام کرده‎اند و صحنه فکری و سیاسی کشور‎های عربی آبستن تحولات و کشمکش میان جریان‎‎های اسلام‎گرا و غرب‎گراست، قطعا فضای آرام کشورمان می‎تواند زمینه برای پرداختن همه‎جانبه به مسأله بیداری اسلامی و تأثیر‎گذاری دستگاه دیپلماسی ما بر آینده آن‎‎ها را فراهم ‎کند.

2- جهاد اقتصادی:‎ رهبر معظم انقلاب سال جاری را سال جهاد اقتصادی نام نهاده‎اند. خط مشی رهبری نشان از آن دارد که ایشان به‎دنبال نهادینه‎سازی این گفتمان، برای پیشبرد گفتمان عدالت و پیشرفتی هستند که اکنون در سومین سال آن قرار داریم. به همین دلیل، یکی از آفات انتخابات پیش‎رو، اصلی شدن مسأله انتخابات، گرفتاری در مسائل فرعی و تضعیف مسأله اصلی جهاد اقتصادی است.

3- جریان‎‎های معارض: نظام استکبار همواره به‎دنبال ایجاد شرایطی برای تضعیف و در نهایت حذف گفتمان جمهوری اسلامی ایران بوده و در این راه از هیچ گونه کوششی دریغ نکرده است. در جریان انتخابات 88 شاهد بودیم که جریانی از ماه‎‎ها قبل با کوبیدن بر طبل توهمی به نام تقلب، به‎دنبال ایجاد چالش‎‎های امنیتی برای نظام بود. از طرفی دیگر جریان انحرافی با قدرت و ثروتی که در اختیار دارد درصدد است تا مجلس آینده را نیز تحت سیطره خود بگیرد. حضور پرشور و حداکثری مردم در انتخابات نهمین دوره مجلس، همچون همیشه می‎تواند توطئه بدخواهان و تلاش مذبوحانه مثلث استکبار، ‎ فتنه و انحراف را خنثی کند.


برچسب‌ها: وحدت اصولگرایان, بیداری اسلامی, جهاد اقتصادی, جریان فتنه, جریان انحرافی
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه سی ام مهر 1390 |
نگاهی به تعامل مقام معظم رهبری با دولت‎ها 

همه ساله، در سالروز بمب‎گذاری دفتر نخست‎وزیری و شهادت دو یار خدوم انقلاب؛ شهید محمدعلی رجایی و شهید محمدجواد باهنر؛ اعضای هیأت دولت به دیدار رهبر انقلاب می‎روند و گزارشی از عملکرد خود را خدمت ایشان ارائه می‎کنند. خصوصا در طول شش سال دولت اصول‎گرایان، رسم بر این بوده که در این دیدار رهبر معظم انقلاب، نصایح و رهنمود‎های خود را به اعضای هیأت دولت منتقل کنند و قریب به اتفاق این رهنمودها همگی در تاریخ ماندگار شده و از چکیده این بیانات می‎توان به مانیفست دولت انقلابی جمهوری اسلامی ایران دست یافت.


اولین حلقه از جلسات شش‎گانه اعضای هیأت دولت با رهبر انقلاب‎، در تاریخ شش شهریور سال 84 برگزار شد. رهبرانقلاب در این دیدار با اشاره به شعار‎های دولت مبنی بر تشکیل دولت اسلامی، ‎عدالت‎خواهی، مبارزه با فساد و... شاخصه‎‎های یک دولت اسلامی را تبیین کردند. در دیدار دوم در هفته دولت، سال 85 نیز به تببین اصول‎گرایی پرداختند و فسادستیزی، ساده‎زیستی، عدالت‎خواهی، استکبارستیزی، قانون‎گرایی، اجتناب از هوای نفس شخصی و گروهی، شایسته‎سالاری و... را به‎عنوان مهم‎ترین شاخصه‎‎های اصول‎گرایی مطرح کردند. در جلسات سال‎‎های بعد نیز با نصایح داهیانه خویش تلاش کردند، ناخالصی‎‎های بر سر راه حرکت جریان عظیم انقلاب اسلامی را نمایان کرده و با پیشنهادات خود، نسبت به ادامه روند‎های غلط هشدار بدهند.

اگرچه به وضوح و با نگاهی به کلام رهبری در می‎یابیم که ایشان از دولت نهم و دهم بیش از هر دولتی راضی هستند؛ به‎طوری‎که به‎صورت روشن این دولت را برترین دولت پس از مشروطه می‎خوانند؛ اما هرچه از سال 84 به جلوتر می‎آییم، در بیانات رهبری اشاراتی که در آن‎ها نشانه‎هایی از نارضایتی ایشان نسبت به انحراف از خدمت اصلی قابل ردیابی است. این مهم در آخرین دیدار دولت با رهبری که همین چند روز قبل برگزار شد نیز قابل‎مشاهده است، آن‎جا که رهبری از وعده‎‎هایی عملی نشده گلایه می‎کنند و می‎فرمایند: ‎«آقای رییس‎جمهوری اشاره کردند که به ما می‎گویند شما سطح توقعات مردم را بالا بردید. این بالا بردن سطح توقعات، ناشی از این نیست که شما نواقص خودتان را گفته‎اید، مردم توقعات‎شان بالا رفته. نه، توقعات با دادن وعده‎‎ها بالا می‎رود.» ایشان در بخش دیگری از بیانات خود از دولت خواستند آماری نسبی از کار‎های انجام شده به انجام نشده، منتشر کند و در جایی دیگر نیز بر لزوم پایبندی دولت به شعار‎های اولیه که با آن‎ها بر مصدر کار آمده تأکید کردند. همچنین ایشان با گوشزد این نکته که سند چشم‎انداز سند بالادستی است که باید اجرایی شود، دولت را به تلاش بیشتر در جهت تحقق جهاد اقتصادی و دوری از حاشیه‎ساز‎های مسأله‎دار فراخواندند.

جمع آن‎چه از سیر بیانات رهبر معظم انقلاب مستفاد می‎گردد، این است که گرچه رهبری خط اصلی این دولت را خط خدمت می‎دانند، اما به بسیاری از کارکرد‎ها و کم‎کاری‎‎هایی که انجام گرفته نیز انتقاد دارند. این بیان وقتی شفاف‎تر می‎شود که در این جمله رهبری تأمل کنیم:‎ «اگر چنان‎چه وعده‎ای به مردم داده بشود و عمل نشود، این، مشکلات درست خواهد کرد؛ نه‎فقط نسبت به دولت، بلکه به نظام.»


برچسب‌ها: مقام معظم رهبری, دولت
نوشته شده توسط علی رجبی در شنبه دوازدهم شهریور 1390 |
نگاهی به آفتی به نام وعده‎
«اسامی مفسدین اقتصادی را افشا می‏کنم»، «سران فتنه به‎زودی محاکمه خواهند شد»، «طرح نظارت بر نمایندگان تصویب می‏‏شود»، «من اگر رأی بیاورم به هرکس 50 هزار تومان می‏دهم» و...

حرف آخر را همین اول باید زد؛ جامعه از شعارزدگی نامزدهای انتخاباتی و وعده‎های مسئولانی که انگار قرار نیست هیچگاه عملی شود، خسته است. وعده‎هایی که عملی نمی‏شود، همچون نسیم گرمی است که در تابستان به‎جای خنک کردن، باعث تب بیشتر می‏شود.


اگر در حافظه تاریخی خود جست‎وجو کنیم، به‎راحتی می‏توانیم فهرست بلندبالایی از شعارها و وعده‎های رنگارنگ مسئولان دولتی، نمایندگان مجلس، دست‎اندرکاران قوه قضاییه و... را به یاد آوریم که نه‎تنها هیچ‎گاه عملی نشده، بلکه موجب دلسردی مردم از مسئولین م
ی‎شود و رفته رفته کار را به‎جایی می‏رساند که دیگر نمی‏توان به وعده‎ها و حتی گفته‌هاي افراد هم اعتماد کرد. علاوه‎بر معضل بی‎اعتمادی به مسئولین، معضل دیگری که این رفتار غلط از خود به‎جای می‎گذارد، ایجاد مطالبه‎های نابه ‏جا در میان مردم است. به طور مثال، در بسیاری از حوزه‎های انتخاباتی کوچک، نامزدهای انتخاباتی برای این‎که بتوانند رأی روستاها در شهرهای کوچک را بگیرند به آن‎ها قول‏هایی مثل تبدیل به شهرستان شدن و... می‎‏دهند. حال در نظر بگیریم روستایی را که هیچ‎کدام از معیار‏های شهر شدن را ندارد ولی نامزدهای انتخاباتی آن، در دوره‎های مختلف، به کرات این وعده را داده‏اند که اگر من رأی بیاورم چنان می‎کنم و چنین می‎‏شود؛ هر کس که جای این مردم باشد، مطئناً به‎دلیل این وعده تکراری که دیگر تبدیل به مطالبه عمومی شده، نسبت به مسئولان شهرش بدبین می‎‏شود.

اگر به‎دنبال ریشه‎های این معضل برویم، به نکته‎های جالبی م
ی‎‏رسیم که مهم‏ترین آن‎ها از این قرار است:

1- رفتار انتخاباتی و اخلاق آن، در میان نامزدهای انتخابات‏
های مختلف نهادینه نشده است؛ فلذا نامزدهای محترم در انتخابات، شعارها و وعده‎هایی می‎دهند که یا انجام آن دور از ذهن است، یا اگر قابل انجام باشد، از ید قدرت آن فرد خارج است.

2- از منظری دیگر شاید بتوان وعده و وعید دادن را در فرهنگ ایرانی ما جست‎وجو کرد؛ ما مردمی هستیم که با تعارف، ‎زاده شده‏
ایم و با تعارف زندگی می‎کنیم. وقتی هم که پا به عرصه سیاسی می‎گذاریم، قواعد بازی را رعایت نمی‎کنیم و احساس می‎کنیم این‎جا هم جای تعارف زدن و رفتارهای درون خانواده‏ای و درون فامیلی است! فلذا هر وعده‏ای را که به ذهن می‎‏آید می‎گوییم.

3- صحنه سیاسی و اجتماعی کشور ما هیچ
‏گاه به‎دنبال پیش‎گیری نیست؛ هم‏چنان‏که وجه نظارت در آن کم‎رنگ است. هیچ نهادی نیست که افراد را از دادن وعده‎ها و شعارهایی که عملی نخواهد شد منع کند و یا بر آن‎ها نظارت کند که وعده خود را عملی کنند و یا حتی ارزیابی کند که فلان مسئولی که قبل از آمدن وعده داده، چند درصد از وعده‎های خود را عملی کرده است.

4- در این معضل نیز عدم قدرت احزاب را شاهدیم. وقتی فردی به‎صورت مستقل در فضای سیاسی حرکت کند، م
ی‎تواند هر حرفی را بزند بدون آن‎که پاسخ‎گو باشد. اما اگر افراد از نظام حزبی بیرون بیایند و به مسئولیت‏های مملکتی برسند، مجبورند برای اعتماد افکار عمومی به حزب متبوع خود، سنجیده‏تر سخن گفته و موضع‏گیری کنند چراکه برای حفظ جایگاه حزب خود، در قبال رفتاری که انجام می‎‏دهند، باید پاسخگو باشند.

5- بعضی وعده‎ها از همان ابتدای کار معلوم است که قرار نیست به سرانجام برسد. این نوع وعده‎دادن یکی از مذموم‎ترین وعده‎هاست. کما این‎که آیت‎الله جوادی آملی در دیدار با یکی از مسئولان با اشاره به یک روایت از امام معصوم (علیه‎السلام) وعده فریبنده را به هر شکل مطرود دانسته و گفته‎اند که حتی فریب دادن حیوان هم در اسلام مذموم است، چه رسد به فریب دادن انسان. (نقل به مضمون)


6- بعضی وعده‎ها هم فقط برای زمان حال کاربرد دارد. همانند وعده کمک به خانواده پنج‎قلوهای دماوندی که با تبلیغ فراوان انجام شد ولی هیچ‎گاه به سرانجام نرسید.
 


برچسب‌ها: مبارزه با فساد, انتخابات, تحزب
نوشته شده توسط علی رجبی در سه شنبه یکم شهریور 1390 |
 
مطالب قدیمی‌تر